วันที่อากาศเย็นลง

วันก่อนท้องฟ้าสดใส
เมื่อวานฟ้ายิ่งใสกว่า
วันนี้ฟ้ามีเมฆมาก
พรุ่งนี้ฝนจะตก...

นิ้วชี้ฉันสีฟ้า
นิ้วกลางฉันสีเขียว
นิ้วหางฉันสีชมพู
นิ้วก้อยฉันสีเหลือง
นิ้วโป้งฉันสีอะไร...

ฉันได้ยินต้นไม้ร้องเพลง
เธอเห็นเป็ดน้อยวิ่งเล่นบนท้องฟ้า
ฉันฟังหาดทรายคุยกับทะเล
เราเทความรู้สึกผสมกัน...

Double & Triple

KRABI'09

Where birds don't fly

By Club 8

I had it going

Didn't want to show it 　

Took it all for granted 　

So when I lost it I could say

I didn't want it anyway,it's OK

*Where birds don't fly 　

That's where I'm going to be 　　

And if you see I'm back the very next day 　

That is not me*

　　　

I had it going 　

Couldn't really show it 　

If I did I'd lose it 　　

Superstitious 　

I stayed too ambitious

Waiting for the final act

And never come back

　　

Where I'm going 　

You can't see me 　

You can't meet me 　

Even if you wanted to 　　

Where I'm going 　　

There are no streets 　

But I'll be walking 　　

The streets of my home town

ความเสียดายหวานๆ

ท้องฟ้ากำลังเปลี่ยนสี
ก้อนเมฆที่เคลื่อนผ่าน
ใบไม้ที่ผลิดอก พลัดใบ
ฉันหลบความงดงามไปชั่วขณะ
ลมหวานอ่อนๆพัดมากระทบใบหน้า
กระนั้นฉันก็ตระหนักได้ว่าพลาดสิ่งใด

ผีเสื้อตัวน้อยบินมาเกาะที่หัวเข่า
ฉันทำตัวแข็งเพื่อไม่ให้มันจากไป
แต่ในใจนึกอยากสัมผัสปีกสวย
เพียงกระพริบตาผีเสื้อน้อยก็จากไป
หากเพียงฉันยื่นมือออกไป
อาจสัมผัสปีกสวยได้สักหน

ถึงเธอ... คนบ้า

หญิงแก่คนหนึ่งอาศัยอยู่ข้างถนน
เธอมีเนื้อที่ราว5ฟุตเป็นบ้าน
มีร่มเก่าๆ2คันเป็นผนัง
มีรั้วลวดหนามเป็นราวตากผ้า
มีเสาเล็กๆไว้เอนหลัง

เธอมีสติและมีความบ้า
บางครั้งเธอนั่งร้องไห้ ลุกขึ้นตะโกนโทษฟ้าดิน
บางทีเธอร้องเพลงตามสายลม หัวเราะกับต้นไม้ใบหญ้าที่โบกพริ้ว
จะแดดแรง ฝนตกหนัก หรือหนาวเหน็บ
ทุกคนเห็น ทุกคนได้ยิน แต่ทุกคนไม่รู้สึก

เธอว่าฉันรู้สึกมั้ย ?

ถึงเธอ...ที่ปล่อยเวลาให้ว่างเปล่า

บางครั้งเราก็ปล่อยเวลาให้มันไหลไปอย่างว่างเปล่า
สูดอากาศลึกๆ แล้วเผชิญกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
ไม่มีอะไรน่ากลัวไปกว่าความจริง และความไม่แน่นอน
ชีวิตที่คาบเกี่ยวระหว่างความฝันกับความจริง
บางทีอาจแยกแยะได้ยาก บางคนอาจปนกันจนแยกไม่ออก
ความแตกต่างของสองสิ่ง ทำให้หลายคนสับสน
หากเรามัวรอให้สิ่งที่คาดหวังหรือวาดฝันเป็นจริง
บางทีอาจเสียเวลาเปล่า

เธอมองเห็นอะไร

เธอเห็นตัวฉัน
หรือเห็นเงาของฉันกันแน่...
เธอสัมผัสความรักจากฉัน
หรือรับรู้แต่เพียงรักจากตัวเธอเอง...
เธอกำลังสบตาฉัน
หรือเธอสบตาตัวเองจากเงาสะท้อนในดวงตาฉัน...
ฉันมองเห็นเพียงแต่เธอในหัวใจ
แต่ทำไมเธอถึงเห็นเพียงตัวเอง ?

ถึงเธอ ช่วงเวลาที่ว่างเปล่า

เธออาจสงสัยว่าทำไมโปสการ์ดของเดือนที่แล้วหายไป
บุรุษไปรษณีย์อาจทำโปสการ์ดจากฉันตกกลางทางหรือไม่
หรืออาจเกิดอะไรบางอย่างในชีวิตของฉัน
กันยาที่หายไปฉันใช้ชีวิตอย่างใบไม้แห้งเหี่ยวที่รอวันร่วงหล่นจากขั้วกิ่งแก่ของต้นไม้ที่กล้ากลำ
มันชั่งยาวนาน ว่างเปล่า หนาวยะเยือก คาราคาซัง ก้ำกึ่งระหว่างสองสิ่ง
ชั่งแปลกที่ฉันไม่สงสัยหรือสับสนสิ่งใดในห้วงเวลานั้น
ฉันเพียงแต่ปล่อยให้มันดำเนินความเป็นไปอย่างเชื่องช้าตามแบบที่มันต้องการจะเป็น
ความรู้สึกที่ไม่มีภาพวาดเกี่ยวกับอนาคต อดีต หรือแม้แต่ปัจจุบันเป็นสิ่งบริสุทธิ์ สวยงาม และปลอดโปร่งได้อย่างไม่น่าเชื่อ ฉันอยากให้ช่วงเวลาเช่นนี้ดำเนินต่อไปยาวนานไม่สิ้นสุด แต่แน่นอนทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่เราต้องการเสมอไป ฉันตระหนักถึงมันได้แม้ในเสี้ยวเวลาว่างเปล่าเช่นนั้น

ช่วงเวลาที่ว่างเปล่าของเธอเป็นอย่างฉันหรือไม่

ห้วงอารมณ์หนึ่งในขณะหนึ่ง

ฉันเหม่อมองความว่างเปล่า สายตาจับจ้องไปที่ผ้าใบโฆษณาที่อยู่ตรงหน้า
ลมเอื่อยๆทำให้ป้ายผ้าโฆษณาสะบัดพริ้วเล็กน้อย
ฉันจ้องมันเพียงไม่กี่นาที ฉันหลับตา
ถอนหายใจหนึ่งที แล้วยกมือขึ้นลูบผมหนึ่งครั้ง
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ฉันหยุดนิ่งเหมือนโดนเสียงโทรศัพท์ตรึงไว้ไม่ให้ขยับ
ไม่แม้แต่จะมองโทรศัพท์ที่กำลังเรียกให้รับสาย
ฉันแค่ปล่อยให้มันดังและดับไป
ตอนนี้ฉันไม่ว่างที่จะทำกิจกรรมใดๆกับใครทั้งนั้น
ฉันประสานมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกันบนหน้าตักและหลับตา
ฉันรู้สึกตัวชาขึ้นมาเล็กน้อย
ฉันถอนหายใจหนึ่งที และยกมือขึ้นลูบผมหนึ่งครั้ง...

ถึงเธอ..แผ่นเสียงที่ตกร่อง

สวัสดี เธอเป็นไงบ้าง
ขณะนี้เธออยู่ที่ไหนในโลก
วันนี้ฉันตื่นขึ้นมาก่อนพระอาทิตย์จะสาดแสงลอดผ่านม่านหน้าต่างห้องนอนของฉันเสียอีก
สิ่งแรกที่ฉันทำในวันนี้ถัดจากการรู้สึกตัวคือการนึกถึงเธอ
และถัดจากการนึกถึงเธอ ฉันก็คิดถึงเธอ
การคิดถึงเธอทำให้ฉันคิดถึงตัวเองในอดีต
อดีตช่วงสั้นๆในระหว่างที่ไม่มีเธอ
มันเหมือนเครื่องเล่นแผ่นเสียงที่กำลังเล่นแผ่นเสียงที่เราชอบตกร่องซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ช่วงเวลาเช่นนั้นมันทำฉันหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก
ฉันอยากแสดงออกด้วยการกระทำที่โกรธเกรี่ยว แต่ฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะทำเช่นนั้น

เส้นทางของเธอยังอีกยาวไกลแค่ไหน เธอต้องการเวลามากเท่าไหร่กัน
โปรดอย่าลืมแผ่นเสียงที่กำลังตกร่อง

1st Album

KEEP SNAPPING !!

ถึงเธอ.. ชีวิตชีวา

เธอเป็นอย่างไรบ้าง เธอมีความสุขดีหรือไม่
เช้านี้ฉันส่องกระจกอย่างเคย แต่ความรู้สึกฉันต่างออกไป
ฉันรู้สึกได้ในขณะนั้นเอง ว่าฉันเหมือนซากศพที่เดินได้
เหมือนร่างเปล่าเปลือยที่ไร้จิตวิญญาณ
เหมือนหุ่นกระบอกไม้ที่เราเคยเล่นด้วยกันสมัยเด็ก

คำว่าชีวิตชีวา หรือ คำว่าสดใสร่าเริง จากฉันไปแสนนาน
ฉันคิดถึงมันราวกับคนรักที่พลัดพรากกันไกล
ฉันไม่รู้ว่าจะไปตามหาความรู้สึกเหล่านั้นได้ที่ไหน
แสงที่มืดสลัวกับพายุที่พัดกระหน่ำ ทำให้ฉันไขว้เขว้เสมอ

โชคยังดี อย่างน้อยฉันก็ยังมีความรู้สึก
ถึงมันจะเป็นความรู้สึกที่หดหู่
แต่ฉันก็ดีใจที่ยังได้รับรู้ถึงความรู้สึกนั้น

หากเธอกลับมาเมื่อไหร่ โปรดนำชีวิตชีวากลับมาฝากฉันที....

ฉันไม่เศร้าหรือเสียใจ ฉันสิ้นหวัง...

ฉันถูกเขย่าให้ตื่นจากภวังค์ด้วยคำพูดที่คล้ายกับใบมีดคมๆนับสิบ
เมื่อฉันตื่น สิ่งแรกที่รู้สึกคือความเจ็บปวดจากบาดแผลและรอยกรีดที่เกิดขึ้นโดยใบมีดเหล่านั้น
ฉันพยายามละจากความเจ็บปวด ฉันพยายามมองทุกๆอย่างที่อยู่ตรงหน้าในความมืดสลัว
ทุกสิ่งที่เห็นดูคลุมเครือ มันทำให้ฉันเกิดความกลัวโดยฉับพลัน

ฉันรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน ฉันอยู่ที่นี่มาแสนนาน แต่ฉันกลับไม่คุ้นเคยกับมัน
ฉันไม่แน่ใจว่า ณ ขณะนี้ ฉันอยู่บนความจริงหรือความฝัน
ฉันมีสติหรือฉันกำลังตกอยู่ในภวังค์กันแน่
สิ่งเดียวที่ฉันพอที่จะมั่นใจได้ว่ามันเกิดขึ้นจริงคือความทุกข์ ณ ปัจจุบัน

ร่างกายฉันชาและสั่นสะท้าน ความเย็นเยียบจากโซ่เหล็กหนาที่ข้อเท้าทำให้ฉันไม่สามารถขยับขาเพื่อก้าวออกจากจุดนี้ได้
ฉันหลับตา ฉันอธิษฐาน ฉันสับสน
ฉันไม่เศร้าหรือเสียใจ ฉันสิ้นหวัง...

ถึงเธอ (ที่กำลังอยู่คนเดียว)

เธอสบายดีใช่มั้ย ฉันหวังว่าเธอจะสบายดี
วันนี้ฉันไปที่โรงพยาบาล ฉันไม่ได้ป่วยหรือเป็นอะไรหรอกนะ
ฉันแค่ไปบริจาคเลือด
ในขณะที่ฉันกำลังเขียนถึงเธอ
เลือดของฉันอาจกำลังช่วยชีวิตของใครบางคนอยู่ก็ได้ จริงมั้ย ?

ฉันคิดถึงตอนที่เราไปวิ่งเล่นที่สวนสาธารณะกัน
ฉันหกล้ม หัวเข่าถลอกและเลือดไหล
ฉันจำได้ว่าฉันไม่ร้องไห้ซักแอะ
อาจเป็นเพราะเธอร้องไห้แทนฉันเสียก่อน ฮ่าๆ..

รู้มั้ยหากเธอหกล้ม หรือกำลังเสียใจ
ฉันสามารถรับรู้ได้ สิ่งที่ฉันอยากจะบอกก็คือ
เธอไม่ได้อยู่คนเดียวหรอกนะ
ฉันอยู่ข้างเธอเสมอ แม้เธอจะมองไม่เห็นฉันก็ตาม...

คำคน

"All endings are also beginnings. We just dont know it at the time"

- Mitch Albom

Author of "Tuesdays with Morrie"

คำคน

"ถ้าเราค้นหาคำตอบของตัวเองแล้วหาไม่ได้ ใครก็หาคำตอบให้ไม่ได้"

"รงค์ วงษ์สวรรค์"

ถึงเธอ (กับไอติมยักษ์คู่)

วันนี้อากาศร้อนมาก ฉันคงต้องเดินออกไปซื้อไอติมกินซักแท่ง
ไอติมยักษ์คู่ที่เธอกับฉันแบ่งกันกินเสมอ คราวนี้ฉันคงจะต้องกินมันคนเดียว

ทุกครั้งที่เราแบ่งกันคนละแท่ง ฉันรู้สึกว่ามันไม่พอสำหรับฉันเสมอ
แต่คราวนี้เมื่อไม่มีเธอมาแบ่ง ฉันกลับกินมันไม่หมด

ฉันกินไอติมยักษ์คู่ไปได้แค่ครึ่งเดียว
เพราะว่าอากาศร้อนมากบวกกับเวลาที่ฉันคิดถึงเธอระหว่างกินไอติม ทำให้ไอติมละลายเสียก่อนที่ฉันจะกินมันหมด

ปล.หากเธอกลับมาเมื่อไหร่ เราคงจะได้แบ่งไอติมยักษ์คู่กันกินอีก

ถึงเธอ(ที่กำลังนั่งรถไฟ)

ขณะที่ฉันเขียนถึงเธอ
ฉันคิดว่าเธออาจกำลังนั่งรถไฟไปที่ไหนซักแห่ง

ที่ที่ฉันไม่มีวันจะหาเธอเจอ แน่นอนเธอไม่อยากให้ฉันตามหา
ฉันเข้าใจว่าเป็นเพราะอะไร เธอถึงจำใจจากไปทั้งที่ไม่กล่าวลา

ฉันรู้ว่าซักวันเธอจะกลับมา
และฉันรู้ว่าเธอจะหาฉันเจอได้ที่ไหน

หากเธอยังจำวันนั้นได้อย่างที่ฉันไม่มีวันลืม
ฉันรู้เราจะได้พบกันอีกครั้งหนึ่ง

ฉันอธิษฐานต่อสายลมและต้นหญ้า
ขออย่าให้เธอจากฉันนานเกินไป และขอให้เธอยังสดใสเหมือนเดิม

ในระหว่างที่เธอไม่อยู่ ฉันมีแผนที่จะเดินทางตามหาสิ่งที่ฉันต้องการอย่างแท้จริง
ฉันยังไม่รู้แน่ว่าสิ่งนั้นคืออะไร แต่ระหว่างทางฉันต้องคิดออกแน่

ฉันรู้ว่าเธอจะภาวนาให้ฉัน อวยพรให้ฉันสมหวัง
ฉันรู้ว่าฉันจะทำสำเร็จ และเธอก็เช่นกัน

I cant breath like normal

I cant breath like normal
Cus' my heart is blowing up by your words

I cant see nothing but only your face
Cus' the blue eyes and brown hair make me cant stop to stare

My mind is gone by the touch of your lips
I cant say anything cus we still kissing,

Then i open my eyes and see you still by my side
Now i realize, it's not a dream at all

ถึงเธอ (ปั่นจักรยานเล่นด้วยกัน)

ท้องฟ้าหลังฝนวันนี้ชั่งสดใสเหลือเกิน
คงจะเสียดายแย่ถ้าไม่ได้ออกไปปั่นจักรยานเล่นที่สวนสาธารณะ

เธอสบายดีรึเปล่า หวังว่าคงจะสบายดี
ฉันคิดถึงเธอจัง โดยเฉพาะวันที่ฟ้าโปร่งเช่นวันนี้

ครั้งสุดท้ายที่เธอกับฉันไปปั่นจักรยานเล่นกันที่สวนสาธารณะ
เราหัวเราะกันแทบแย่ ตอนนั้นฉันมีความสุขมาก เพียงแต่ฉันไม่ได้เอ่ยออกมาให้เธอฟังเท่านั้นเอง

อีกไม่นานเมื่อเธอกลับมาในวันที่ฟ้าสดใส
เราจะไปปั่นจักรยานเล่นกันเหมือนอย่างเคย

คนกลางคืน

ตื่นขึ้นมาพระอาทิตย์ก็แทบจะลับขอบฟ้าเต็มที
กลางวันเป็นอย่างไรฉันลืมมันไปแล้วหรือ
มื้อเช้ากับมื้อเย็นสลับกัน
ส่วนมื้อกลางวันกลายเป็นมื้อกลางคืน
ผิวฉันขาวซีดเหมือนกระดาษ
เหมือนคนขาดสารอาหารไม่มีผิด

กลิ่นไอแดดยามเช้าเลือนหาย
เหลือเพียงกลิ่นดอกไม้ราตรี
เหตุใดชีวิตฉันกลับตาละปัด
เหตุใดถึงเปลี่ยนผันเช่นนี้
ฉันเคยรักรุ่งเช้าเป็นชีวิตจิตใจ
บัดนี้ฉันผลักไสรุ่งอรุณไปไหนหนอ
ดวงอาทิตย์ยามเช้าที่เฝ้ารอ
เมื่อไหร่หนอฉันจะได้กลับไปสัมผัสเธอ

กลางคืนใช่ว่าจะหม่นหมอง
แต่ฉันเพียงแค่รักตะวันเช้า
ตะวันเย็นเห็นเพียงครู่ก็หลบไปนอน
เหลือไว้เพียงแต่เสี้ยวจันทร์คลองท้องฟ้า
หากฉันเปรียบเหมือนหิ่งห้อยตัวน้อย
ฉันคงจะรักกลางคืนมากกว่า
หรือฉันคือนกป่าตัวน้อย
รอคอยแต่รุ่งอรุณเพื่อออกหาอาหาร

ตะวันลับ ฉันก็เพียงแค่หลับตา
เมื่อลืมตา ตะวันเจิดจ้าก็กลับมาใหม่

มือปืนสาว VII

สวัสดี !
นี่คุณยังไม่ไปไหนอีกหรือนี่ !

ผมไม่ได้มาที่นี่นานมากแล้ว แต่คุณยังคงแวะเวียนมาที่นี่เช่นเคย..
ผมรู้สึกแปลกใจปนกับเบาใจนิดหน่อย หรือนี่เรียกว่า "ดีใจ" กันแน่
"ที่นี่ยังเหมือนเดิม" มีแต่ผมซินะที่ไม่เหมือนเดิม

ขอโทษครับน้อง "ผมขอไอซ์มอคค่าแก้วใหญ่"

คุณรู้อะไรมั้ย
บางครั้งกาแฟเปล่าๆก็ขมเกินไป การเติมช็อคโกแลตเข้าไปนิดหน่อยช่วยทำให้รสชาติกลมกล่อมขึ้นอย่างประหลาด
หากคุณมีโอกาส ลองซักแก้วซิ

ฤดูฝนเริ่มต้นขึ้นแล้ว แต่คราวนี้ชั่งแตกต่าง
ผมไม่รู้สึกเศร้าอีกแล้ว เหลือเพียงแต่กลิ่นอายของความทรงจำหอมๆ

มือปืนสาวของผม ยังคงยิงแม่นเหมือนเดิม
แต่ทุกครั้งที่เธอยิง ผมกลับไม่รู้สึกเจ็บอีกแล้ว
ทุกครั้งที่ผมถูกยิงจะมีแพทย์อาสาคอยช่วยอยู่เสมอ

แน่นอนว่าแพทย์อาสาของผมเป็นเพื่อนในออฟฟิศ
หากอยู่ไกลกว่านั้น เธอคงจะมาช่วยผมไม่ทันเป็นแน่

บางครั้งคนเราอาจต้องการความช่วยเหลืออย่างเหลือเชื่อ
โดยผู้ที่ต้องการความช่วยเหลืออาจไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำไป

ฝนพรำอีกแล้ว..
"โชคดีที่วันนี้ผมพกร่มมาด้วย"

คำคน

"ชีวิตไม่ได้เป็นของเราเพียงผู้เดียวอย่างแท้จริง"

โดย วงทนง ชัยณรงค์สิงห์

มนุษย์ผู้มีความลับ

มนุษย์ผู้มีความลับ
อะไรกันที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังใบหน้าอันไร้เดียงสา

คนที่รู้จัก เป็นอย่างที่เห็นหรือไม่
คนคุ้นเคยอาจกลายเป็นคนแปลกหน้าในพริบตา

มนุษย์ผู้มีความลับ
กลัวสิ่งใด เหตุใดไม่กล้าเผยตัวตน

ความลับนั้นน่ากลัวหรืออย่างไร
หรือความลับอาจทำใครเจ็บปวด

มนุษย์ผู้มีความลับ
ฉันก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน

ผู้เก็บงำบางสิ่ง
ผู้ซึ่งปิดบังความจริงบางอย่าง

มนุษย์ผู้มีความลับ
คุณก็เป็นอย่างนั้นใช่หรือไม่

ทุกคนต่างซ่อนคราบสกปรกไว้
เราทุกคนไม่มีใครใสสะอาด

........

ฤดูร้อนในสวน

ลมร้อนพัดเอื่อยเคลือบฉาบผิวหนัง
ในขณะนั้นผมพึ่งตระหนักถึงฤดูร้อน
ความรู้สึกแรกที่แวบเข้ามาในสมอง
คือความเบื่อหน่ายและหมดหวัง...ผมช้าไปเสียแล้ว

สวนสาธารณะแห่งนี้ไม่มีความหมายใด
ต้นไม้หรือดอกไม้ใด ไม่ได้ให้ความรื่นรมย์แก่ผม
ผมมาที่นี่ได้อย่างไร ศรัทธาหรือไรที่ผลักไสผม
ชั่งไม่รู้เวลาเอาเสียเลย...ผมมาสายไปมากแล้ว

ทันใดนั้นลมร้อนพัดมาอีกระรอก
พร้อมกับกลิ่นหอมที่คุ้นเคย
ผมหันกลับไป เร็วราวกับจิตใต้สำนึกสั่ง
นั่นทำให้ผมตกใจ นี่ผมเพ้อได้ถึงเพียงนี้

ผมเบี่ยงสายตาเพื่อเบี่ยงเบนความคิด
เก้าอี้ในสวนสาธารณะนี้มีเพียงตัวเดียวที่ว่างอยู่
อาจเป็นเพราะมันไม่มีคู่
ดังเช่นที่ผมยืนอยู่เพียงคนเดียว

พักขาเสียบ้างคงจะดี
หากฝืนไปมากกว่านี้ ก็คงไม่มีความหมาย
นั่งอยู่ตรงนี้ รอเพียงฤดูหนาวหวนกลับมาใหม่
ดอกซากุระจะเบ่งบานยวนใจให้เธอกลับมาที่สวนแห่งนี้อีกหน

เรียน ท่านผู้มีอุปการะคุณโปรดทราบ

ขอกล่าวสวัสดีต่อผู้มีจิตศรัทธาต่อความฝันน้อยๆของบุคคลสามัญคนหนึ่ง
เรารู้สึกเป็นเกียรติที่คุณตัดสินใจซื้อหนังสือทำมือซึ่งถ่ายทอดมาจากประสบการณ์ทางความคิดและจิตใจของผู้เขียน
เราขอบคุณที่คุณช่วยสนับสนุนความฝันของเรา
หากไม่รังเกียจ หากคุณอยากตำหนิหรือกล่าวชมหนังสือทำมือของเรา
สามารถส่งข้อความหรือจดหมายมาได้ที่ inzine_out@hotmail.com
หรืออยากพูดคุยกันประโยคต่อประโยคก็แอดเอ็มเอสเอ็นมาได้เลยค่ะ

"Reality can destroy the dream;why shouldn't the dream destroy reality?"
-George Moore-

บทสาธยายซ้ำซาก

มวลอากาศที่ลอยอบอวลยามเช้าในห้องนอน
กับแสงแดดอ่อนๆที่ลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านสีครีมลายดอก
เสียงโทรทัศน์ที่ดังมาจากชั้นล่างเป็นเสียงผู้ประกาศข่าวกำลังทำหน้าที่ของตน
ฉันลืมตาซึมซับแสงอ่อนๆยามเช้า สูดอากาศเพื่อรับรู้ถึงวันใหม่
ฟังเสียงสนธนาเบาๆที่ลอดผ่านช่องประตูห้องนอน
และตระหนักถึงความซ้ำซากจำเจของตัวเอง
กิจกรรมที่ปฏิบัติเช่นเดิมอยู่ทุกวันบีบรัดจนฉันรู้สึกอึดอัดขึ้นเรื่อยๆ
ฉันพยายามปรับทัศนคติให้เข้ากับชีวิตประจำวันที่เป็นอยู่
พยายามหาข้ออ้างให้กับตัวเองเพื่อที่จะได้รู้สึกดีขึ้นบ้าง
ฉันรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังเปลี่ยนไป ฉันตระหนักได้ว่าตัวฉันไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว
ความเป็นตัวตน เอกลักษณ์ทางความคิดและจิตใจแตกต่างจากเมื่อก่อนมากนัก
ฉันไม่รู้ว่าจะสามารถเรียกฉันคนเดิมกลับมาได้รึเปล่า มันคงไม่สำคัญเท่าไหร่นัก
และอันที่จริงฉันคิดว่าเราทุกคนก็ไม่สามารถที่จะกลับไปเป็นคนเดิมได้
ชีวิตใครกันเล่าที่จะสามารถถอยหลังกลับไปเป็นเช่นวันเก่า
อย่างน้อยก็ทางความคิดซึ่งไม่มีวันเหมือนเดิม
ชีวิตของฉันคนเดิมก็ไม่ได้ดีเด่อะไร
แต่ชีวิตที่กำลังดำรงอยู่นั้นเข้าขั้นว่าต้องใช้ความอดทนอย่างมาก
ในบางครั้งฉันคิดว่าฉันกำลังก้าวเดินไปข้างหน้า
แต่ต่อมากลับพบว่าฉันยังยืนอยู่ที่เดิม
แน่นอนว่าทุกวินาทีกำลังเปลี่ยนแปลงบางสิ่ง
ฉันก็หวังว่าชีวิตฉันกำลังเปลี่ยนแปลง
อย่างน้อยความคิดของฉัน ณ ห้วงเวลานี้ก็ได้เปลี่ยนไปแล้ว

สติ สตางค์ ฉาก : 7

สถานที่ : จังหวัดที่มีแผนที่คล้ายรูปร่างไก่ ??? (อุดรธานี)

เวลา : พระอาทิตย์กำลังทำงานอย่างขมักเขม้น...



..............................................



" วันที่จับมือกัน เธอกับฉันน่ะลืมบ้างไหมว่าเมื่อไหร่
จำอะไรได้บ้างไหม ว่าสุดท้ายอะไรที่ทำให้ได้พบกัน
แล้วใครรักใครก่อน ไม่รู้ว่าเรารักกันเมื่อไหร่... "



สไมล์ : ฮัลโหล สตางค์!! ตื่นยังเนี้ย ?

สตางค์ : อื้มม ตื่นแล้ว ตื่นตั้งนานแล้ว

สไมล์ : แล้วอยู่ไหนเนี้ย ?

สตางค์ : อ๋อ เราออกมาเช่าหนังอะ อยู่ร้านไดมอนด์ไง

สไมล์ : อืมม เช่าเรื่องไรอะ ?

สตางค์ : ยังไม่รู้ กำลังดูๆอยู่ เลือกไม่ถูก

สไมล์ : Into the wild ดูยัง ? เค้าพึ่งดูเมื่อคืนชอบมากเลย

สตางค์ : หรอๆ เดี๋ยวถามเด็กเฝ้าร้านดู

สไมล์ : สตางค์ลืมอะไรรึป่าววันนี้ ?

สตางค์ : อะไรอะ จำไม่ได้..

สไมล์ : ก็เมื่อคืนสตางค์บอกให้เตือนว่าวันนี้วันเกิดสติไง จำไม่ได้หรอ !!

สตางค์ : เออใช่ ลืมไปเลย ฮ่าๆ มีแฟนก็ดีหยั่งงี้แหละ เอิ๊กๆ..

สไมล์ : ชิ เราดีแค่นี้เหรอ !!

สตางค์ : เฮ้ยยยย เราแค่แซวเล่นนะ อย่าจริงจังดิ

สไมล์ : ฮ่าๆๆ รู้หรอกน่า รีบโทรไปแฮปเถอะ เดี๋ยวก็ลืมอีก

สตางค์ : โอเคๆ งั้นเดี๋ยวโทรหา บ๊ายบายคร้าบบ

สไมล์ : บ๊ายบายค่ะ



"วันนี้ไม่มีมองไปไม่เจอ ความเหงามาเคาะประตูแล้วหรอ อยู่ๆวันนี้ทำไมมันแปลกไป เปลี่ยนไปทุกอย่าง จากเมื่อวาน... "

สติ : ฮัลโหล.. สลิ่มว่าไง ?

สลิ่ม : แฮปปี้วันเกิด ฮ่าๆ

สติ : อืมๆ ขอบใจ

สลิ่ม : วันเกิดเป็นไง รู้สึกไงมั่ง โตขึ้นอีกปี

สติ : ก็ไม่นะ จริงๆแล้วเราก็โตขึ้นทุกวันกันทุกคนไม่ใช่เหรอ

สลิ่ม : ฮ่าๆ เออ ก็จริง แล้วจะกลับมอเมื่อไหร่ ?

สติ : ไม่รู้อะ ยังไม่ได้คิด อาจเย็นนี้ ไม่ก็พรุ่งนี้ ทำไมเหรอ ?

สลิ่ม : ก็เพื่อนๆรอแกกลับมาเลี้ยงอยู่ไง ฮ่าๆๆ

สติ : ฮ่าๆ ได้ กล้วยปิ้งคนละอันพอมั้ย

สลิ่ม : ฮ่าๆๆ

สติ : โอเคสลิ่ม ไว้ค่อยเจอกัน เดี๋ยวจะไปเช่าการ์ตูนมาอ่าน

สลิ่ม : โอเค สุขขีสุขโขนะเพื่อน หวัดดี!

สติ : เออ หวัดเด!

...เวลาผ่านไปไวเท่ากะพริบตา3ที...

สตางค์ : เฮ้ย ! สติ !!

สติ : อ้าว ! สตางค์ !!

สตางค์ : กลับมาเมื่อไหร่เนี้ยะ

สติ : 3วันที่แล้ว มึงอะ

สตางค์ : 3วันก่อนเหมือนกัน เป็ฯไงมึง กูว่าจะโทรไปแฮปปี้วันเกิดมึงพอดี ตายยากนะมึง ฮ่าๆๆ

สติ : ฮ่าๆ แน่นอน มึงมาทำไรที่ไดมอนด์เนี้ยะ

สตางค์ : กูก็มาเช่าหนังดิ มึงจะให้กูมาทำไรที่ร้านเช่าหนัง

สติ : อ้าว กูก็ถามดู ที่นี่เค้ามีให้เช่าการ์ตูนด้วยไง

สตางค์ : มึงมาเช่าการ์ตูนเหรอ

สติ : เออ กูมาเช่าที่นี่บ่อย แล้วมึงกลับวันไหนเนี้ยะ

สตางค์ : อีก2วันก็กลับแล้ว กูกลับมาเฝ้าร้านแทนป๊ากะแม่

สติ : อ๋อออ คืนนี้มึงว่างมั้ยเนี้ยะ ?

สตางค์ : จะชวนไปไหน ?

สติ : ก็แถวนี้แหละ ไปฉลองวันเกิดเป็นเพื่อนกูหน่อย

สตางค์ : ฮ่าๆ โอเค ได้ๆ กี่โมง ให้กูไปรับป่าว

สติ : เออดี 4ทุ่มละกัน

สตางค์ : แล้วมีใครไปอีกป่าววะ

สติ : ไม่มี กูไม่รู้ว่าใครกลับมามั่ง ทำไมเหรอ

สตางค์ : ไปกัน2คน เกย์ฉิบ_ _ย !!

สติ : งั้นเอาไงหล่ะ ?

สตางค์ : เกย์ก็เกย์เว้ย เพื่อมึง ฮ่าๆๆ

สติ : ฮ่าๆ เออ

สตางค์ : งั้นเดี๋ยวกูกลับก่อน 4ทุ่มเดี๋ยวกูไปรับ

สติ : เออ โอเค 4ทุ่ม เจอกันเว้ย !!

..... ... ..........................

" Beck เล่มใหม่ออกแล้วนะน้อง อ่านยัง ! วางอยู่ตรงนู้นนะ.. "

" มันเล่น Devil's way ยังพี่ ? "

" อ่านเองดิ!! "

ต้องเริ่ม

บางครั้งการเริ่มต้นก็อาจต้องรอเวลา
รอโอกาส หรือช่วงเวลาที่จะมากระตุ้นให้เราเริ่ม
เริ่มในสิ่งที่เราอยากทำแต่ยังติดกับคำว่า กลัว

ชีวิตที่ราบเรียบ ไม่ตื่นเต้น ไร้การผจญภัย เป็นชีวิตที่น่ากลัว
มันทำให้เราด้านชา เฉยเมยต่อสิ่งที่เรียกว่าความฝัน
และการจะหลุดออกมาจากชีวิตที่ราบเรียบนั้นก็ไม่ง่ายเลย

ชีวิตยิ่งราบเรียบมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งอันตรายมากขึ้นเท่านั้น
มันทำให้เราลืม มันกลืนกินพื้นที่ของเราทีละน้อย โดยที่เราไม่อาจรู้ตัว
บางคนอาจลืมจนหมด ถูกกลืนกินจนสิ้นซาก
บางคนเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาก็หาพื้นที่ของตัวเองไม่เจอเสียแล้ว

ในเวลาที่โอกาสมาถึง และเรายังไม่ลืมสิ่งที่ฝัน เราควรจะเริ่มจัดการกับมันเสียที
เราไม่อาจรู้ว่าโอกาสหน้าจะมาเมื่อไหร่ หรือจะมีอีกมั้ย เราไม่มีทางรู้
เราควรจะตระหนักว่าโอกาสในครั้งนี้อาจเป็นจุดเปลี่ยนของชีวิต
การเริ่มต้นอาจทำให้ความฝันเป็นจริง หรืออย่างน้อยก็กระเตื้องเข้าใกล้มันมากขึ้น
หรือร้ายสุดเราก็อยู่ที่เดิม