ฉันถูกเขย่าให้ตื่นจากภวังค์ด้วยคำพูดที่คล้ายกับใบมีดคมๆนับสิบ
เมื่อฉันตื่น สิ่งแรกที่รู้สึกคือความเจ็บปวดจากบาดแผลและรอยกรีดที่เกิดขึ้นโดยใบมีดเหล่านั้น
ฉันพยายามละจากความเจ็บปวด ฉันพยายามมองทุกๆอย่างที่อยู่ตรงหน้าในความมืดสลัว
ทุกสิ่งที่เห็นดูคลุมเครือ มันทำให้ฉันเกิดความกลัวโดยฉับพลัน
ฉันรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน ฉันอยู่ที่นี่มาแสนนาน แต่ฉันกลับไม่คุ้นเคยกับมัน
ฉันไม่แน่ใจว่า ณ ขณะนี้ ฉันอยู่บนความจริงหรือความฝัน
ฉันมีสติหรือฉันกำลังตกอยู่ในภวังค์กันแน่
สิ่งเดียวที่ฉันพอที่จะมั่นใจได้ว่ามันเกิดขึ้นจริงคือความทุกข์ ณ ปัจจุบัน
ร่างกายฉันชาและสั่นสะท้าน ความเย็นเยียบจากโซ่เหล็กหนาที่ข้อเท้าทำให้ฉันไม่สามารถขยับขาเพื่อก้าวออกจากจุดนี้ได้
ฉันหลับตา ฉันอธิษฐาน ฉันสับสน
ฉันไม่เศร้าหรือเสียใจ ฉันสิ้นหวัง...
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น