คนกลางคืน

ตื่นขึ้นมาพระอาทิตย์ก็แทบจะลับขอบฟ้าเต็มที
กลางวันเป็นอย่างไรฉันลืมมันไปแล้วหรือ
มื้อเช้ากับมื้อเย็นสลับกัน
ส่วนมื้อกลางวันกลายเป็นมื้อกลางคืน
ผิวฉันขาวซีดเหมือนกระดาษ
เหมือนคนขาดสารอาหารไม่มีผิด

กลิ่นไอแดดยามเช้าเลือนหาย
เหลือเพียงกลิ่นดอกไม้ราตรี
เหตุใดชีวิตฉันกลับตาละปัด
เหตุใดถึงเปลี่ยนผันเช่นนี้
ฉันเคยรักรุ่งเช้าเป็นชีวิตจิตใจ
บัดนี้ฉันผลักไสรุ่งอรุณไปไหนหนอ
ดวงอาทิตย์ยามเช้าที่เฝ้ารอ
เมื่อไหร่หนอฉันจะได้กลับไปสัมผัสเธอ

กลางคืนใช่ว่าจะหม่นหมอง
แต่ฉันเพียงแค่รักตะวันเช้า
ตะวันเย็นเห็นเพียงครู่ก็หลบไปนอน
เหลือไว้เพียงแต่เสี้ยวจันทร์คลองท้องฟ้า
หากฉันเปรียบเหมือนหิ่งห้อยตัวน้อย
ฉันคงจะรักกลางคืนมากกว่า
หรือฉันคือนกป่าตัวน้อย
รอคอยแต่รุ่งอรุณเพื่อออกหาอาหาร

ตะวันลับ ฉันก็เพียงแค่หลับตา
เมื่อลืมตา ตะวันเจิดจ้าก็กลับมาใหม่