สวัสดี !
นี่คุณยังไม่ไปไหนอีกหรือนี่ !
ผมไม่ได้มาที่นี่นานมากแล้ว แต่คุณยังคงแวะเวียนมาที่นี่เช่นเคย..
ผมรู้สึกแปลกใจปนกับเบาใจนิดหน่อย หรือนี่เรียกว่า "ดีใจ" กันแน่
"ที่นี่ยังเหมือนเดิม" มีแต่ผมซินะที่ไม่เหมือนเดิม
ขอโทษครับน้อง "ผมขอไอซ์มอคค่าแก้วใหญ่"
คุณรู้อะไรมั้ย
บางครั้งกาแฟเปล่าๆก็ขมเกินไป การเติมช็อคโกแลตเข้าไปนิดหน่อยช่วยทำให้รสชาติกลมกล่อมขึ้นอย่างประหลาด
หากคุณมีโอกาส ลองซักแก้วซิ
ฤดูฝนเริ่มต้นขึ้นแล้ว แต่คราวนี้ชั่งแตกต่าง
ผมไม่รู้สึกเศร้าอีกแล้ว เหลือเพียงแต่กลิ่นอายของความทรงจำหอมๆ
มือปืนสาวของผม ยังคงยิงแม่นเหมือนเดิม
แต่ทุกครั้งที่เธอยิง ผมกลับไม่รู้สึกเจ็บอีกแล้ว
ทุกครั้งที่ผมถูกยิงจะมีแพทย์อาสาคอยช่วยอยู่เสมอ
แน่นอนว่าแพทย์อาสาของผมเป็นเพื่อนในออฟฟิศ
หากอยู่ไกลกว่านั้น เธอคงจะมาช่วยผมไม่ทันเป็นแน่
บางครั้งคนเราอาจต้องการความช่วยเหลืออย่างเหลือเชื่อ
โดยผู้ที่ต้องการความช่วยเหลืออาจไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำไป
ฝนพรำอีกแล้ว..
"โชคดีที่วันนี้ผมพกร่มมาด้วย"
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น