วันคืนหมดความหมาย
เดือนดาวอยู่เดียวดาย
ข้ามปีความเศร้ามิคลาย
ความคิดและตัวตนติดอยู่กับความงมงาย
วนเวียนวังวนกับใจที่แตกสลาย
เรือนร่างสงบนิ่งดั่งตาย
ท่ามกลางผู้คนอีกมากมาย
ผ่านไปกลับมาชั่งวุ่นวาย
ทั้งตึกสูงต่ำที่เรียงราย
ดูเป็นระเบียบแต่ชั่งกระจัดกระจาย
ดั่งเช่นอวัยวะภายในกาย
คงอยู่แต่หล่นหาย
สุขสบายแต่ทุกข์ทน...
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น