The pretender Ep.2

สวัสดีทุกท่าน
บทสนทนาคราวที่แล้วสนุกจริง
ทำให้ฉันรู้สึกคันมือคันติ่ง
จึงเปิดบทสนทนาครั้งนี้ เพื่อตอบสนองติ่งของตน..

เช้านี้อากาศเย็นเยียบเฉียบใจ
อุณหภูมิหมุนเวียนเปลี่ยนผัน
มันเหวี่ยงฉันจนเกือบตามไม่ทัน
ดั่งฝูงคนคละเคล้าเปลี่ยนแปลง..

บ่ายนี้ฉันยืนอยู่หน้ากระจก
ประจันหน้ากับความสกปรกที่เห็น
สิ่งที่ฉันมีหรือเป็น
ฉันถูกเขี่ยวเข็ญให้เป็นหรือไร ?

ฉันถามเจ้ากระจกเงาบานใหญ่
อยากรู้เจ้าของเจ้าเป็นอย่างไรกัน
กระจกบอกความสามารถข้าน้อยนิด
ข้าคงตอบคำถามเจ้าไม่ได้..

ฉันถามเอาเท่าที่เจ้าเห็นเป็นอย่างไร
กระจกเงาตอบไปตามจริง
เจ้านายข้าส่องกระจกทุกเช้า
แต่ไม่ทุกคราวที่คุยกับข้า...น้อยนิดหนักหนาที่ข้ารู้จัก

กระจกว่าบางคราวเขามองลึกไปในตา
สำรวจส่วนต่างๆในตัวตน
ทั้งหัวเราะโศกเศร้าปะปน
สิ่งที่เห็นเจ้านายข้าแค่คนธรรมดา..

โซ่ตรวนอันใดที่เจ้าถามข้า
ตามความไม่ประสาจะตอบไป
การดำเนินชีวิตเป็นอย่างไร
โซ่ตรวน..ก็ต่างไปตามแต่คน..

หยุดเถิด..ข้าโง่เขลา
คงตอบเจ้าได้เพียงแค่เท่านี้
คำถามจงหยุดไว้ที่นี่
มีเวลาอีกทีข้าจะตอบ..

กระจกบอก..ข้าถามอะไรเจ้าได้มั้ย
จะเป็นไรไปจงถามมา
เจ้าถามข้ามาเสียมากมาย
ในหมู่คนที่มากมาย..เจ้าเป็นอย่างไรบอกข้าที

สิ่งเร้าหลายขนาดแตกต่างหลาย
ท่ามกลางความโสมมที่มากมาย
เจ้าละอาย..เบื่อหน่าย..หรือรื่นเริง
จงส่องข้าแล้วตอบมาเถิดท่าน...ตัวตนนั้นเราต่างกันเพียงใด ?