Jigsaw

เธอรอข้ามถนนที่สี่แยกไฟแดง
เธอคุ้นชินกับสี่แยกนี้ เพราะมันอยู่ตรงข้ามที่ทำงานของเธอ

เขามองออกมาที่สี่แยกไฟแดง
เขาคุ้นชินกับสี่แยกนี้ เพราะเขามีร้านขายปากกาที่หัวมุมสี่แยก

เธอเป็นพนักงานขายกาแฟ
อุปกรณ์เครื่องเขียนไม่จำเป็นสำหรับเธอ

เขาไม่ชอบกลิ่นและไม่ชอบดื่มกาแฟ
ร้านกาแฟไม่ใช่ที่ที่เขาจะไป

เธอยืนรอข้ามสี่แยกนี้ หันหลังให้ร้านขายปากกา
เพื่อไปทำงาน

เขายืนรอข้ามสี่แยกนี้ หันหลังให้ร้านกาแฟ
เพื่อไปเปิดร้าน
..................................................

เธอมีร้านซักแห้ง
เขาเป็นพนักงานออฟฟิศ

เส้นทางไปทำงานของเขาต้องผ่านร้านเธอทุกครั้ง
เธอมองเห็นเขาทุกครั้งที่เดินผ่าน

เธอเห็นเขาวันละ 2 ครั้ง
เขาเห็นร้านซักแห้งวันละ 2 ครั้ง

เสื้อเขาเปื้อนคราบกาแฟ
ร้านซักแห้งอยู่ตรงหน้าเขา
................................................

เธอเดินออกจากร้านกาแฟ
เขาเดินเข้าไปในร้านกาแฟ

เธอมองหากระเป๋าสตางค์
เธอเดินกลับเข้าไปในร้าน

เขอเจอกระเป๋าสตางค์
ฝากไว้ที่แคชเชียร์ แล้วเดินออกมา

เธอเดินกลับเข้าไปในร้านกาแฟ
เขาถือกาแฟและเดินออกมา
..................................................

Are you cold ?

ลม หนาว ปะทะ ใบหน้า
หมู่ มวล พฤกษา ผลิบาน
ดอกไม้ ใบหญ้า ระราน
อ่อนหวาน คืบคลาน คลอคลึง
หนาว มา หนาว ไป ไว นัก
หนาว มา บางคน คำนึง
หวนคิด ตราตรึง ต่ำใจ
บางคน หนาว มา หวั่นไหว
เฝ้ารอ ถึง ใคร อีก คน
ลม หนาว ผ่าน มา และ ผ่าน ไป
พัด มา หวน ไป ใน บัดดล
หัวใจ ของ ใคร หลาย คน
อ่อนหวาน ขืนข่ม เข้าใจ..
หนาว ไม่ หนาว ต่างคน ต่างไป
หน้าหนาว น่าหนาว นั้นไซร้ ถูกต้อง
หนาวเหน็บ ภายนอก ถึง ใน
เย็นเยียบ ร่างกาย ทั่วไป
เย็นเฉียบ ถึง ใจ เย็นชา
หนาว มา หนาว ไป ใคร รู้
ทุกข์ มา สุข ไป ใคร สน
ต่างคน ต่างอยู่ ของตน
คละเคล้า ปะปน เปลี่ยนแปลง...

Everywhere

Words and Music by : China Forbes
Performed by : Pink Martini
Album : Hey Eugene (2007)


Everywhere I go I know
Everywhere I go will glow
The sleepy summer sky
The lovers passing by
All the cities too
Make me think of you

Everywhere I go I see
A world designed for you and me
I always realise with every new sunrise
That you are with me everywhere

I've never ever known a love that lasted
Beyond the thrill of a first kiss
This love of ours has utterly surpassed it
And now my bliss is this

Every time I'm far from home
I am never quite alone
Whenever we're apart
You're always in my heart
For you are with me everywhere

Every time I'm far from home
I am never quite alone
Whenever we're apart
You're always in my heart
For you are with me everywhere

Go listen
http://www.faylicity.com/punch/everywhere.mp3

The pretender Ep.2

สวัสดีทุกท่าน
บทสนทนาคราวที่แล้วสนุกจริง
ทำให้ฉันรู้สึกคันมือคันติ่ง
จึงเปิดบทสนทนาครั้งนี้ เพื่อตอบสนองติ่งของตน..

เช้านี้อากาศเย็นเยียบเฉียบใจ
อุณหภูมิหมุนเวียนเปลี่ยนผัน
มันเหวี่ยงฉันจนเกือบตามไม่ทัน
ดั่งฝูงคนคละเคล้าเปลี่ยนแปลง..

บ่ายนี้ฉันยืนอยู่หน้ากระจก
ประจันหน้ากับความสกปรกที่เห็น
สิ่งที่ฉันมีหรือเป็น
ฉันถูกเขี่ยวเข็ญให้เป็นหรือไร ?

ฉันถามเจ้ากระจกเงาบานใหญ่
อยากรู้เจ้าของเจ้าเป็นอย่างไรกัน
กระจกบอกความสามารถข้าน้อยนิด
ข้าคงตอบคำถามเจ้าไม่ได้..

ฉันถามเอาเท่าที่เจ้าเห็นเป็นอย่างไร
กระจกเงาตอบไปตามจริง
เจ้านายข้าส่องกระจกทุกเช้า
แต่ไม่ทุกคราวที่คุยกับข้า...น้อยนิดหนักหนาที่ข้ารู้จัก

กระจกว่าบางคราวเขามองลึกไปในตา
สำรวจส่วนต่างๆในตัวตน
ทั้งหัวเราะโศกเศร้าปะปน
สิ่งที่เห็นเจ้านายข้าแค่คนธรรมดา..

โซ่ตรวนอันใดที่เจ้าถามข้า
ตามความไม่ประสาจะตอบไป
การดำเนินชีวิตเป็นอย่างไร
โซ่ตรวน..ก็ต่างไปตามแต่คน..

หยุดเถิด..ข้าโง่เขลา
คงตอบเจ้าได้เพียงแค่เท่านี้
คำถามจงหยุดไว้ที่นี่
มีเวลาอีกทีข้าจะตอบ..

กระจกบอก..ข้าถามอะไรเจ้าได้มั้ย
จะเป็นไรไปจงถามมา
เจ้าถามข้ามาเสียมากมาย
ในหมู่คนที่มากมาย..เจ้าเป็นอย่างไรบอกข้าที

สิ่งเร้าหลายขนาดแตกต่างหลาย
ท่ามกลางความโสมมที่มากมาย
เจ้าละอาย..เบื่อหน่าย..หรือรื่นเริง
จงส่องข้าแล้วตอบมาเถิดท่าน...ตัวตนนั้นเราต่างกันเพียงใด ?

อดทนอย่างอ่อนไหว

อดทนอย่างอ่อนไหว
ห่างไกลกลับแนบชิด
***
เปิดปิดเพื่อเข้าออก
เมฆหมอกไร้ตัวตน
***
วังวนและแวะเวียน
คืนเปลี่ยนวันดังเดิม
***
เพิ่มเติมที่ขาดหาย
ความตายที่คงอยู่
***
เป็นกูคือหลอกลวง
ส่วนมึงไม่ต้องห่วง
***
กับดักกลลวงไร้พลัง
บดบังสิ่งสวยงาม
***
ติดตามความมืดมน
อับจนทางแก้ไข
***
เป็นไปคือมายา
ธาราไม่เคยไหล
***
สิ่งใดไม่เคยเกิด
ประเสริฐไม่เคยมี
***
ความดีถูกมอดไหม้
ความชั่วไซร้อยู่ยืนยง
***
ดำรงไร้จุดหมาย
ปลายทางคือความตาย
***
งมงายคือเข็มทิศ
ยาพิษคือรางวัล
***
คืนวันคือกับดัก
ความรักคือความทุกข์
***
ความสุขคือดับหาย
เดียวดายอยู่ยาวนาน
***
เหนือกาลคือปัจจุบัน
เหนือฝันคือความจริง
เหนือสรรพสิ่งคือไม่มี...!!
***

Short takes' Heart

แด่...ก้อนเนื้อขนาดเท่ากำปั้น สีแดงๆช้ำๆ
ที่อยู่หลังซี่โครงฝั่งซ้ายซี่ที่สี่ อยู่ลึกภายใต้เสื้อที่เราใส่เพียงไม่กี่เซนติเมตร
ก้อนเนื้อนี้ภายในแบ่งออกเป็นสี่ห้องมีหน้าที่ที่แตกต่างกัน
แต่ทุกหน้าที่ต้องทำงานควบคู่กัน สัมพันธ์กัน เชื่อมโยงกัน
ถ้ามีห้องใดไฟดับหรือหยุดทำงานไป ห้องอื่นๆอีกสามห้องก็ไม่สามารถทำงานได้ตามปกติอีกต่อไป
ก้อนเนื้อที่ว่าเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องในมนุษย์
ถ้าเครื่องในมันขาดไปซักชิ้นโดยเฉพาะไอ้ก้อนเนื้อชิ้นนี้
มนุษย์ก็คงไม่ได้เป็นมนุษย์ คนก็จะไม่ได้เป็นคนอีกต่อไป
ทำไมมันถึงสำคัญมากขนาดนั้นวะ?
ชั่งหัวมันเถอะ!!! ยังไงซะมันก็แค่ก้อนเนื้อที่เต้นตุบๆ ตับๆ ยุบๆ พองๆ อยู่ในตัวเรานี่แหละวะ!!
.........................

ไอ้สิ่งที่ร่ายยาวมานี้มันถูกเรียกโดยผู้คนทั่วไปว่า "หัวใจ"
ส่วนเรื่องที่ทำไมใครต่อใครก็เรียกมันว่า "หัวใจ"
ไม่ได้มีอะไรสละสำคัญมากมายนักหรอก
กะอีแค่คำสรรพนามที่ใครซักคนตั้งมันขึ้นมา..ก็แค่นั้นแหละ!!
............................

ขอบคุณ/ขอบใจ
ทุกคนที่ต้งใจเข้ามาอ่าน/ไม่ได้ตั้งใจเข้ามาอ่าน
บังเอิญหลงเข้ามา..หรือแม้แต่โดนบังคับเข้ามาก็ตามที!!

ขอสันติสุขจงอยู่แด่ท่านทั้งหลาย/ขอทั้งภัยทุกข์โศกให้จางหาย
อีกทั้งมีเงินทองกองมากมาย/ทั้งมิวายความรักจักด้วยดี

****************

ระหว่างเหงา

ระหว่างเธอ
ระหว่างฉัน
ระหว่างกัน คือ สองเรา
ระหว่างเธอ
ระหว่างเขา
ระหว่างเรา เหลือสิ่งใด
ระหว่างฟ้า
ระหว่างทะเล
ยังมีเมฆที่สดใส
ใจระหว่างใจ
เหลืออะไร บอกฉันที…
กายชิดติดกาย
ใจห่างกันแสนไกล
สิ่งที่ยึดร่างกายไว้
คือเยื่อใยและความผูกพันธ์…
วันนี้ เมื่อวาน ต่างกันที่ตรงไหน
เมื่อคืนวันที่เหงาใจ
ไม่มีใครให้สวมกอด…
ย่างกรายท่ามกลางสายแดด
จงแผดเผ่าความเหงาให้จางหาย
กลิ่นคาวคละคลุ้งทั่วทั้งกาย
หวังเพียงใครมาคลาย ความเหงาที…

Til death !!

วันคืนหมดความหมาย
เดือนดาวอยู่เดียวดาย
ข้ามปีความเศร้ามิคลาย
ความคิดและตัวตนติดอยู่กับความงมงาย
วนเวียนวังวนกับใจที่แตกสลาย
เรือนร่างสงบนิ่งดั่งตาย
ท่ามกลางผู้คนอีกมากมาย
ผ่านไปกลับมาชั่งวุ่นวาย
ทั้งตึกสูงต่ำที่เรียงราย
ดูเป็นระเบียบแต่ชั่งกระจัดกระจาย
ดั่งเช่นอวัยวะภายในกาย
คงอยู่แต่หล่นหาย
สุขสบายแต่ทุกข์ทน...

The pretender

สวัสดีทุกท่าน
คืนนี้ฉันคันมือคันนิ้ว
เมื่อคืนคุณเป็นอย่างไรกันบ้าง
เมื่อคืนของฉันว่างเสียจริง

สวัสดีทุกท่าน
ทุกตัวตนในฉันและเธอ
อีกทั้งเพื่อนคนเดียวของฉัน
ที่อยู่ในกระจกตรงหน้านั่นไง

สวัสดีอีกครั้ง
สวัสดีกับการนั่งฟังคุณพร่ำบ่น
กับคำพูดที่โสมม เน่าเฟ๊ะ
มันทำให้หน้าของฉันเหม็นหึ่ง..

คุณอาจคิดว่าฉันจะกล่าวสวัสดี
ใช่..ฉันกล่าวสวัสดี
ให้แก่หน้ากากอันหนักอึ้งของคุณ
คุณว่า..มันไม่หนักบ้างหรือ ?

เพื่อนเอ๋ย..สวัสดี
คืนนี้เธอดูผอมไปมาก
เธอคงไม่ชอบทำอะไรตามใจปาก
ผิดกับฉันที่อวบอัดขึ้นทุกวัน..ด้วยตามใจปาก

ขอบคุณกระจกตรงหน้า
ที่ทำให้เห็นความโสโครกอย่างแจ่มใส
ส่องไปถึงภายในที่หยาบหนา
ปกคลุมไปด้วยคำหยาบช้าโสมม..

เธอถูกเหวี่ยงไปกับโซ่ตรวน
ซึ่งหล่อหลอมรวมกับสิ่งชั่วร้าย
ดูเธอนั่นปะไร
หลงไปกับโซ่ตรวน..

สวัสดีวันพรุ่งนี้เช้า
ลาก่อนกระจกเงาใส
วันพรุ่งนี้ฉันต้องออกไป
เป็นคนเสแสร้งแกล้งไปกับ..โซ่ตรวน

Always looking out

มีคนบอกฉันว่า ทุกสิ่งในทุกวันนั้นแตกต่าง
แต่ฉันกลับสงสัยในคำกล่าวอ้างนั้น
ที่ฉันเห็นมองดูอยู่ทุกวัน
ไม่เห็นมันจะต่างกันที่ตรงไหน
เขาบอกให้สัมผัสรับรู้ที่จิตใจ
ใช่เพียงแค่นั่งจับเจ่าเฝ้ามองดู
หากอยากรู้ทุกวันแตกต่างกันอย่างไร
จงเดินก้าวข้ามผ่านความคิดของตนไป
แล้วจะเห็นเป็นวันใหม่ที่แตกต่างไปจากเดิม...

ความจริงใช่ไม่อยากไปสัมผัส
แต่อุปสรรคขีดเส้นขัดขว้างไว้
ไหนจะเหล็กเป็นซี่กรงกักขังใจ
จึงทำให้จิตใจห่อเหี่ยวตาม
เขาบอกข้ออ้างที่กล่าวมานั่นปะไร
มันทำให้เสียงเรียกในจิตใจแผ่วเบาลง
เพียงแค่เหล็กไม่กี่ซี่ขังเจ้าไว้มัน
จะทำอะไรได้หนักหนา
ก็แค่หักซี่เหล็กแหกออกมา
ความเป็นจริงที่แตกต่างอยู่ข้างหน้านั่นยังไง...

เขาบอกอีกว่าเสียงข้างในจิตใจ
จงเชื่อและทำมันต่อไป ไม่ต้องกลัวสิ่งใด
เพียงแค่ทำอย่างใจที่ฉันต้องการแม้จะนานแค่ไหน
หรือสุดท้ายไม่ได้อะไรอย่างน้อยได้ทำดั่งใจทุกอย่างที่ฉันต้องการ....

Thank you : P.O.P