ฉันเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กที่มีถุงซึ่งเต็มไปด้วยความหวัง
ฉันจะข้ามผ่านกำแพงนี้ไปได้อย่างไรกัน
ฉันยืนคุยกับกำแพงมานานแสนนาน
ฉันสอดส่ายสายตาพยายามหารูเล็กๆหรือส่วนที่แตกร้าว
ฉันคิด กำแพงนี้จะไม่มีจุดเปราะบางเลยหรือ
กำแพงซึ่งผ่านกาลเวลายาวนาน
ทั้งพายุฝนและแดดกร้ากรำ
กำแพงยิ่งหนาขึ้นและสูงขึ้นไปอีก
เรี่ยวแรงฉันค่อยๆลดลงในขณะที่กำแพงดูดกลืนความหวังในถุงอย่างมูมมาม
ฉันมองกลับไปยังเส้นทางยาวไกลที่จากมา
ฉันอ่อนล้าเกินกว่าที่จะกลับไปเสียแล้ว
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น