ก้อนเมฆมากมายปกคลุมสายแดด สัมผัสความชื้นแฉะทุกอณู
เวลาคล้ายหยุดนิ่งชั่วขณะ มีแต่ความรู้สึกรับรู้เท่านั้นที่วิ่งวน
ฉันหลบฝนโปรยใต้ต้นไม้ใหญ่ เฝ้ามองความเคลื่อนไหวของสรรพสิ่งที่ผ่านสายตา
ตระหนักถึงความว่างเปล่าที่มีอยู่จริง ในสมองเปล่ากลวง
ปล่อยเวลาเคลื่อนผ่านอย่างเอื่อยเฉื่อย ไม่เร่งเร้า
ในเสี้ยวขณะฉันรู้สึกเหงาเฉียบพลัน ฉันกำลังยืนกอดแขนตัวเอง
และนั่นคือตอนที่ใครบางคนเดินเข้ามา ...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น