มหาสุมทรล้ำลึกสุดจิตนาการ

มหาสุมทรล้ำลึกสุดจิตนาการ กว้างใหญ่กว่ากำลังของฉันที่จะค้นได้ทั่วถึง

ฉันเป็นเพียงปลาตัวหนึ่ง แหวกว่ายอยู่ในมวลน้ำมหาศาล

ในวันที่ฟ้าโปร่งสดใส ฉันแหวกว่ายอย่างสบายใจและผ่อนคลาย

แต่บางครั้งในวันที่พายุถ้าโถม ฉันแหวกว่ายด้วยความกลัวและเหนื่อยล้า

มหาสมุทรทำให้ฉันอบอุ่นและบางครั้งก็ทำฉันเหน็บหนาวเจียนตาย

เวลาทั้งหมดของฉันอยู่ที่มหาสมุทรแห่งนี้ บางทีฉันเคยสงสัยว่าแม่น้ำเป็นเช่นไร

จะโกรธเกรี่ยวและอ่อนโยนอย่างมหาสมุทรหรือไม่

จะสงบนิ่งหรือแข็งกร้าวกว่ามหาสมุทรอย่างไร

น้ำจืดจะน่ารื่ยรมย์กว่าน้ำเค็มขนาดไหน ฉันได้แต่สงสัยในเรื่องราวเหล่านี้

ซักครั้งหนึ่ง ฉันอยากแหวกว่ายอยู่ในแม่น้ำกว้างใหญ่เพื่อที่จะเข้าใจมหาสมุทรมากขึ้น ...

ทุกสิ่งคงยังสวยงาม

ต้นไม้คงยังเติบโต ดอกไม้คงยังเบ่งบาน

สายลมหนาวคงยังเวียนมาถึงอีกหน ลมร้อนก็เช่นกัน

บทเพลงคงยังไพเราะหวานซึ้ง

เสียงไวโอลินคงยังอบอุ่นเช่นเคย

กลิ่นกาแฟคงยังหอมกรุ่น หนังสือคงยังน่าค้นหา

หนังรักคงยังโรแมนติก รายการโทรทัศน์คงยังน่าสนใจ

สวนสาธารณะคงยังสดชื่น ไอศกรีมคงยังหวานชื่นใจ

ทุกสิ่งคงยังสวยงาม และเวลาคงยังเดินหน้าต่อได้

หากเพียงเธอไม่เปลี่ยนไป ยังอยู่ข้างกายฉันเช่นเคย

แต่โลกยังคงหมุนต่อไป และฉันยังคงหายใจด้วยความเจ็บปวด ...

คำถาม

บางสิ่งเกิดขึ้นอย่างมีเหตุผล แต่ดับไปอย่างไร้เหตุผลสิ้นดี

เหตุผลมีจริงหรือไม่ ถูกหรือผิดวัดกันที่เหตุผลได้อย่างไร

สิ่งสมมุติที่เรียกว่าเวลา คุณค่าของมันคืออะไรกันแน่

ความสุขที่เรียกกลับคืนมาไม่ได้ และความเจ็บปวดที่คอยตอกย้ำเราอย่างนั้นหรือ

แล้วความเปล่ากลวงในใจของฉันตอนนี้มันคือการตกตะกอนหรือความซับซ้อนของความรู้สึกกันแน่

ไม่มีสิ่งใดที่เราจะสามารถแน่ใจหรือไว้เนื้อเชื่อใจในบุคคลใดได้เลยหรือ

หากเป็นเช่นนั้นฉันควรจะทำอย่างไรในวันที่ฉันตกหลุมรักใครเข้าอีกหน ...

ความรู้สึกของเธอต่อฉัน

เวลาเป็นปัจจัยแห่งความสัมพันธ์สามารถบ่งชี้ความสำคัญระหว่างคนสองคนได้

วันๆฉันเอาแต่คิดถึงเธอ

วันๆเธอเอาแต่ทำงาน

วันๆฉันยิ่งไกลเธอออกไป

วันๆเธอยิ่งไม่สนใจฉันเสียเลย

บางวันฉันบอกให้พักผ่อนเธอก็บอกไม่

บางวันฉันชวนไปไหนเธอก็บอกอยากพักผ่อน

บางครั้งโทรไปเธอก็ไม่ว่าง

อีกครั้งโทรไปเธอมีให้สามนาที

หลายครั้งฉันน้อยใจในความห่างเหิน

แต่ทุกทีเธอตอบฉันด้วยความเฉยชา

สุดท้ายฉันคิดไปคิดมา

มันไม่เกี่ยวกับงานหรือเวลา

มันเกี่ยวกับความรู้สึกของเธอต่อฉันต่างหากคนดี ...

เพียงผู้เดียวในหุบเหว

ฉันไม่รู้จริงๆ ฉันอยู่ที่ไหน

สถานที่นี้ชั่งมืดและหนาว

เพียงผู้เดียวในหุบเหว

ฉันเดินหลงทางฝ่าผ่านม่านหมอก

อากาศบางเบา ทำให้หายใจหอบถี่

ความทรงจำวิ่งตามความอึดอัดสูสี

เกิดอาการจุกอกและมวนท้องเฉียบพลัน

ก่อนจะจับความรู้สึกได้ทัน

น้ำตาก็เ่อ่อล้นรินไปเสียแล้ว ...

กำแพงนี้ชั่งหนาและสูง

กำแพงนี้ชั่งหนาและสูง

ฉันเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กที่มีถุงซึ่งเต็มไปด้วยความหวัง

ฉันจะข้ามผ่านกำแพงนี้ไปได้อย่างไรกัน

ฉันยืนคุยกับกำแพงมานานแสนนาน

ฉันสอดส่ายสายตาพยายามหารูเล็กๆหรือส่วนที่แตกร้าว

ฉันคิด กำแพงนี้จะไม่มีจุดเปราะบางเลยหรือ

กำแพงซึ่งผ่านกาลเวลายาวนาน

ทั้งพายุฝนและแดดกร้ากรำ

กำแพงยิ่งหนาขึ้นและสูงขึ้นไปอีก

เรี่ยวแรงฉันค่อยๆลดลงในขณะที่กำแพงดูดกลืนความหวังในถุงอย่างมูมมาม

ฉันมองกลับไปยังเส้นทางยาวไกลที่จากมา

ฉันอ่อนล้าเกินกว่าที่จะกลับไปเสียแล้ว

ฝนโปรยแผ่วเบา

ฝนโปรยแผ่วเบาทักทายฉัน น้ำฝนเย็นเฉียบแต่อ่อนหวาน

ก้อนเมฆมากมายปกคลุมสายแดด สัมผัสความชื้นแฉะทุกอณู

เวลาคล้ายหยุดนิ่งชั่วขณะ มีแต่ความรู้สึกรับรู้เท่านั้นที่วิ่งวน

ฉันหลบฝนโปรยใต้ต้นไม้ใหญ่ เฝ้ามองความเคลื่อนไหวของสรรพสิ่งที่ผ่านสายตา

ตระหนักถึงความว่างเปล่าที่มีอยู่จริง ในสมองเปล่ากลวง

ปล่อยเวลาเคลื่อนผ่านอย่างเอื่อยเฉื่อย ไม่เร่งเร้า

ในเสี้ยวขณะฉันรู้สึกเหงาเฉียบพลัน ฉันกำลังยืนกอดแขนตัวเอง

และนั่นคือตอนที่ใครบางคนเดินเข้ามา ...

" "

"

"

ความว่างเปล่าอันยืดยาวก็มีวันหมดอายุ

เมื่อฉันพูดว่าใช่ เธอบอกว่าไม่

เมื่อฉันพูดว่าใช่ เธอบอกว่าไม่

เมื่อฉันเดินเข้าไปใกล้ เธอถอยออกไปหนึ่งก้าว

เมื่อฉันเริ่มเข้าใจ เธอกลับทำให้สับสน

เมื่อฉันถาม เธอปิดปากเงียบ

เมื่อฉันนิ่งไป เธอบอกทำไมไม่เข้าใจอะไรเลย

ฉันรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลง มันคืบคลานมาอย่างเชื่องช้าและเงียบเฉียบ

ฉันไม่ทันได้ตั้งใจเตรียมรับ แต่มันก็อยู่บนไหล่ของฉันแล้วขณะนี้

คำแนะนำมากมายพรั่งพรู และฉันคล้ายแก้วที่มีรูรั่ว

ทุกคำปลอบโยนถูกถ่ายออกจากแก้วอีกทางที่ไม่มีใครสังเกตุ

ฉันเข้าใจตรรกะของการเปลี่่ยนแปลง ฉันแค่ยังไม่อยากยอมรับมัน

ฉันยืนตัวแข็งต้านลมแรงที่เปลี่ยนทิศไปมา ฉันทนอยู่ตรงนั้น

ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันทำทำไม ฉันอาจต้องการพิสูจน์บางอย่าง

ฉันอาจเชื่ออย่างสุดใจว่านั้นคือสิ่งที่ฉันต้องการ หรือฉันแค่กำลังหลอกตัวเอง

ไม่อาจรู้ แค่ตอนนี้ นี่คือสิ่งที่ฉันทำได้

ก่อนนี้ฉันมีความสุข ต่อมาฉันมีความสุขมากขึ้น ตอนนี้ฉันเศร้าและเหงา

หากฉันแค่ปล่อยแล้วกลับไปเป็นก่อนนี้ ฉันอาจมีความสุข จะจริงมั้ยไม่รู้

เมื่อเราก้าวเดินออกมาแล้ว เผชิญบางสิ่งที่เปลี่ยนแปลงบางเสี้ยวในจิตใจ

แม้จะกลับไปจุดเดิมก็อาจไม่เป็นเหมือนเดิมก็ได้

บางสิ่งอาจก่อตัวใหญ่โตเพียงข้ามคืน

บางสิ่งทลายหดหายเพียงชั่วพริบตา

ฉันใช้ช่วงเวลาสั้นๆปรุงแต่งจินตนาการไกลแสนไกล

ฉันรักสิ่งซึ่งนามธรรมที่ฉันสร้างขึ้นมาเอง

วันนึงที่จินตนาการฉันมีชีวิต มันมีความคิดเป็นของตัวเอง

และมันไม่ใช่สมบัติของฉันอีกต่อไปแล้ว

ฉันเคยมองโลกในแง่ดี

ฉันเป็นคนอ่อนไหว

ฉันเป็นคนไม่มั่นใจ

ฉันเป็นตัวของตัวเองที่ฉันเกลียด

ฉันอยากเปลี่ยนตัวเอง

ฉันไม่รู้วิธี

ฉันโง่

ฉันไม่เก่งเรื่องความสัมพันธ์

ฉันฝันถึงอิสระภาพ

ฉันคาดหวังในสิ่งที่ไม่สามารถเป็นจริง

ฉันอยากหนีไปไกลๆแต่ก็ไม่คิดว่าตัวเองจะสามารถทำได้

ฉันสมเพชตัวเองในขณะที่ฉันสงสารตัวเอง

ฉันอยากให้ซักคนเข้าใจฉันแต่ฉันก็ยังไม่เข้าใจตัวเอง

2009

run,run and run

What if i don't know anything,

and if i don't care anyone,

Could i just run away,

run,run and run

Even if my legs feel heavy

and the teary eyes

I will still run ,run and run

with my head up high

And if the tears dried,

but my eyes still blind,

all the pain that couldn't hide,

make my feeling so fragile

But i will still going,

run,run and run ...

บางครั้งมนุษย์ก็ทำตัวแบบที่ตัวเองไม่ชอบ

บางครั้งมนุษย์ก็ทำตัวแบบที่ตัวเองไม่ชอบ

บางครั้งเราเกลียดพฤติกรรมตัวเองแต่ก็ไม่สามารถควบคุมหรือหยุดมันได้

หรืออารมณ์เป็นการแสดงตัวตนภายในของเราออกมาได้อย่างชัดเจน

ส่วนเหตุผลเป็นเพียงเปลือกรูปลักษณ์ที่เราพยายามสร้างขึ้นเพื่อให้สังคมยอมรับ

หากเราใช้อารมณ์เป็นตัวขับเคลื่อนหลักในการใช้ชีวิต

สังคมจะยอมรับได้หรือไม่

หรือแม้แต่ครอบครัว จะสามารถยอมรับเราได้หรือ

ผลลัพธ์จากการใช้อารมณ์ในการดำเนินชีวิตจะเป็นสิ่งที่เราพอใจจริงหรือเปล่า

แล้วในความเป็นจริงลึกๆ เราจะยอมรับตัวตนด้านอารมณ์ของเราเองได้หรือไม่