ฉากที่3..
สถานที่ : ห้องสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดไม่ใหญ่นัก
เวลา ใกล้เวลาทำงานของพระอาทิตย์..
....................................................................
สติก้มหน้าก้มตาเขียนบางอย่าง ยุ๊กยิ๊กๆ..ขุ๊กขิ๊กๆ อยู่นานสองนานอาจมากถึงสามนาน
เขาลืมวันเวลาทิ้งไว้ที่ไหนซักแห่ง เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง
บางทีเรื่องราวในวันนั้นอาจเป็นสาเหตุก็เป็นได้...
ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา...ผมเคยถามนะ
แต่เขากลับทำเป็นไม่ได้ยินหรืออาจจะไม่ได้ยินจริงๆก็ได้
เขาทำให้ผมไม่มีตัวตน..
ผมก็แค่อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับสติ...
ผมไม่ใช่คนสอดรู้ แต่ผมจำเป็นต้องรู้..
แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อตอนนี้ผมไม่มีตัวตนสำหรับเขา..
ผมพยายามยื่นหน้าเข้าไปดูว่าสิ่งที่เขาเขียนนั้นมันคืออะไรกัน...
ขอย้ำ!!..ผมไม่ใช่คนสอดรู้เรื่องของคนอื่น
ผมขอเขาดูแล้ว..คุณก็รู้
ว่าแต่..คุณต่างหากไม่ใช่เหรอ ที่เป็นคนที่อยากรู้เรื่องของชาวบ้านหน่ะ...
แต่เอาเถอะ..ผมเข้าใจพวกคุณดี
สิ่งที่ผมเห็น...คือ
คุณอยากรู้เหรอ!!.....ใช่สิคุณต้องอยากรู้อยู่แล้ว..
สิ่งที่ผมเห็นก็แค่กวีกระจอกๆ..หรืออาจไม่ใช่บทกวีอะไรเลยเสียด้วยซ้ำ
เอาหล่ะ..คุณคงอยากรู้แล้วว่า เขาเขียนอะไรกันแน่
ผมเองก็ไม่อยากจะรั้งคุณไว้นานนักหรอก..
แต่นี้เป็นเพียงแค่ส่วนที่ผมเห็นเท่านั้น..
คุณก็รู้หนิ..ผมมันไม่ใช่พวกสอดรู้หน่ะ...
เชิญตามสบาย...
อดทนอย่างอ่อนไหว
ห่างไกลกลับแนบชิด
***
เปิดปิดเพื่อเข้าออก
เมฆหมอกไร้ตัวตน
*
วังวนและแวะเวียน
คืนเปลี่ยนวันดังเดิม
***
เพิ่มเติมที่ขาดหาย
ความตายที่คงอยู่
*
เป็นกูคือหลอกลวง
ส่วนมึงไม่ต้องห่วง
***
กับดักกลลวงไร้พลัง
บดบังสิ่งสวยงาม
*
ติดตามความมืดมน
อับจนทางแก้ไข
***
เป็นไปคือมายา
ธาราไม่เคยไหล
*
สิ่งใดไม่เคยเกิด
ประเสริฐไม่เคยมี
***
ความดีถูกมอดไหม้
ความชั่วไซร้อยู่ยืนยง
*
ดำรงไร้จุดหมาย
ปลายทางคือความตาย
***
งมงายคือเข็มทิศ
ยาพิษคือรางวัล
*
คืนวันคือกับดัก
ความรักคือความทุกข์
***
ความสุขคือดับหาย
เดียวดายอยู่ยาวนาน
*
เหนือกาลคือปัจจุบัน
เหนือฝันคือความจริง
เหนือสรรพสิ่งคือไม่มี...!!
***
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น