เพียงผู้เดียวในหุบเหว

ฉันไม่รู้จริงๆ ฉันอยู่ที่ไหน

สถานที่นี้ชั่งมืดและหนาว

เพียงผู้เดียวในหุบเหว

ฉันเดินหลงทางฝ่าผ่านม่านหมอก

อากาศบางเบา ทำให้หายใจหอบถี่

ความทรงจำวิ่งตามความอึดอัดสูสี

เกิดอาการจุกอกและมวนท้องเฉียบพลัน

ก่อนจะจับความรู้สึกได้ทัน

น้ำตาก็เ่อ่อล้นรินไปเสียแล้ว ...

กำแพงนี้ชั่งหนาและสูง

กำแพงนี้ชั่งหนาและสูง

ฉันเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กที่มีถุงซึ่งเต็มไปด้วยความหวัง

ฉันจะข้ามผ่านกำแพงนี้ไปได้อย่างไรกัน

ฉันยืนคุยกับกำแพงมานานแสนนาน

ฉันสอดส่ายสายตาพยายามหารูเล็กๆหรือส่วนที่แตกร้าว

ฉันคิด กำแพงนี้จะไม่มีจุดเปราะบางเลยหรือ

กำแพงซึ่งผ่านกาลเวลายาวนาน

ทั้งพายุฝนและแดดกร้ากรำ

กำแพงยิ่งหนาขึ้นและสูงขึ้นไปอีก

เรี่ยวแรงฉันค่อยๆลดลงในขณะที่กำแพงดูดกลืนความหวังในถุงอย่างมูมมาม

ฉันมองกลับไปยังเส้นทางยาวไกลที่จากมา

ฉันอ่อนล้าเกินกว่าที่จะกลับไปเสียแล้ว