6 มิถุนายน 2552

ถึงเธอ(ที่กำลังนั่งรถไฟ)

ขณะที่ฉันเขียนถึงเธอ
ฉันคิดว่าเธออาจกำลังนั่งรถไฟไปที่ไหนซักแห่ง

ที่ที่ฉันไม่มีวันจะหาเธอเจอ แน่นอนเธอไม่อยากให้ฉันตามหา
ฉันเข้าใจว่าเป็นเพราะอะไร เธอถึงจำใจจากไปทั้งที่ไม่กล่าวลา

ฉันรู้ว่าซักวันเธอจะกลับมา
และฉันรู้ว่าเธอจะหาฉันเจอได้ที่ไหน

หากเธอยังจำวันนั้นได้อย่างที่ฉันไม่มีวันลืม
ฉันรู้เราจะได้พบกันอีกครั้งหนึ่ง

ฉันอธิษฐานต่อสายลมและต้นหญ้า
ขออย่าให้เธอจากฉันนานเกินไป และขอให้เธอยังสดใสเหมือนเดิม

ในระหว่างที่เธอไม่อยู่ ฉันมีแผนที่จะเดินทางตามหาสิ่งที่ฉันต้องการอย่างแท้จริง
ฉันยังไม่รู้แน่ว่าสิ่งนั้นคืออะไร แต่ระหว่างทางฉันต้องคิดออกแน่

ฉันรู้ว่าเธอจะภาวนาให้ฉัน อวยพรให้ฉันสมหวัง
ฉันรู้ว่าฉันจะทำสำเร็จ และเธอก็เช่นกัน

1 ความคิดเห็น:

ajink09 กล่าวว่า...

อ่านแล้ว รู้สึกถึง ความเศร้า ความหวัง และความสุข..