นี่คุณ !!
ผมกับคุณเจอกันมา 2 ครั้ง แล้ว คุณยังไม่รู้จักชื่อผมเลยหนิ
หรือคุณไม่อยากรู้จักผม ? ผมคงไม่ได้ทำให้คุณรังเกียจมากขนาดนั้นนะ ?
การรู้จักชื่อกัน ไม่ได้แปลว่า เรารู้จักกันหนิ จริงมั้ย ?
....................................
วันนั้นผมตื่นเช้าไปทำงานตามปกติ ไม่รู้ว่าอีก 5 นาทีข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น
อย่าว่าแต่ 5 นาทีเลย แค่นาทีเดียวผมก็ยังไม่รู้ นี่ผมไม่ได้โง่ ใช่มั้ย !!
วันนั้นผมพึ่งจะรู้ตัวว่า ผมไปเป็นฆาตกรยิงสาวคนนึงเข้า ผมรู้มาว่าเธอสาหัสเอาการ
โอ้ แม่เจ้า !! เรื่องมันชักจะวุ่นขึ้นเรื่อยๆ ผมจะทำอย่างไรดี ผมคิดในขณะนั้น
สาวที่ถูกผมยิงนั้น เป็นคนที่เพื่อนสนิทผมบอกกับผมว่า มันโดนสาวคนนี้ยิงเข้าเต็มเปาเลยหน่ะซิ !!!
ให้ตายเถอะ...ทำไมจะต้องเป็นผม ทำไม
ผมไม่อยากอยู่ในละครสุดโศกนี่เลยยยย เรื่องนี่จบไม่สวยแน่ๆ !!
ใครที่ชอบละคร จบสุข เรื่องราวจบสุข แนะนำให้เลิกอ่านตั้งแต่บรรทัดนี้เป็นต้นไป....
ห๊ะ ...ทำไมคุณชอบถามผมเรื่อยเลยว่า ผมรู้ได้ไง - -
อันที่จริงผมก็ยังไม่รู้หรอก ว่ามันจะจบยังไง
ก็แค่สันนิษฐาน ไม่มีอะไรมากกว่านั้น...
ตั้งแต่วันนั้นมา ผมก็ไม่เป็นตัวของตัวเองอีกต่อไป ก็ผมกลัวหน่ะซิ
กลัวว่าผมจะไปยิงเธอเข้าอีกหน ผมพยายามหลบ หลีก และวิธีต่างๆ ที่จะเผชิญหน้ากับเธอ
แต่ผมไม่รู้เลยว่า เรื่องราวมันจะยิ่งกระอักกระอ่วน อึดอัด หายใจไม่คล่องแบบนี้...
เฮ้อออ !! วันนี้อากาศร้อนมากนะคุณ
ผมขอสั่งกาแฟซักแก้วได้มั้ย แต่คุณจ่ายนะ !!
ผมรู้ว่าใจกว้าง !!
ในวันที่อากาศร้อนขนาดนี้ คุณคิดถึงอะไรบ้างรึป่าว ??
ผมคิด คิดถึงวันเก่าๆ วันที่ฝนตก ฝนที่ตกโปรยปราย ไม่มีเสียงฟ้าร้อง ไม่มีฟ้าแลบ
มีแต่ลมเย็นๆและฝนปรอยๆ....และเธอ !!
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
2 ความคิดเห็น:
สิ่งที่เหลือ
คือ
ความว่างเปล่า
เริ่มงงแล้ว - -. อ่ะ
แสดงความคิดเห็น