มือปืนสาว Chapter II

และแล้ววันนั้นก็มาถึง..
วันที่เธอกลายเป็นเหยื่อ เธอถูกยิงเข้าแล้ว
แต่ไม่ใช่จากฝีมือของผมหรอก
ผมรู้ตัว ผมคงไม่เก่งขนาดนั้น และไม่มีวันจะเป็นอย่างนั้นไปได้ ...

ผมรู้ได้ไงงั้นเหรอ ว่าเธอถูกยิง
ก็ดูจากสีหน้า แววตา และท่าทางของเธอน่ะซิ ถามได้ !!
ผมสวมบทบาทเป็นนักสืบชอบสอด และแอบวิเคราะห์สถานการณ์ขึ้นมาเองทั้งหมด..
คาดว่า ..มือปืนคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน มันเป็นคนที่ทำงานที่เดียวกับผมและเธอ
และที่สำคัญ...มือปืนนั่น มันเป็นเพื่อนสนิทผมเอง !!!!
แต่อย่าลืมหล่ะ มันเป็นแค่เรื่องที่ผมวิเคราะห์ขึ้นมาเองทั้งสิ้น....

อย่าพึ่งใจร้อน เวลาจะทำให้ความจริงทุกอย่างถูกเปิดเผย ...
นั่นอาจหมายถึง ตัวผมเองด้วยก็ได้ !!!

ผมเคยคิด ทุกวันที่ผมตื่นขึ้นมา ไม่มีอะไรที่จะดีขึ้น ทุกสิ่งมีแต่แย่ลง และสกปรกมากขึ้นเท่านั่น
และในวันนี้ ผมก็ยังคงคิดเช่นนั้น...

ยิ่งเราใช้เวลาอยู่บนโลกนี้มากขึ้น สิ้นเปลืองจิตใจไปกับสังคมที่เน่าเฟ๊ะ
เราก็จะยิ่งแปดเปื้อนมากขึ้นเท่านั้น
ไม่มีหรอก..ไม่มีใครที่จะสามารถต้านท้านและขจัดความโสมมออกไปได้หมด รึคุณจะเถียง ?