ห้วงอารมณ์หนึ่งในขณะหนึ่ง

ฉันเหม่อมองความว่างเปล่า สายตาจับจ้องไปที่ผ้าใบโฆษณาที่อยู่ตรงหน้า
ลมเอื่อยๆทำให้ป้ายผ้าโฆษณาสะบัดพริ้วเล็กน้อย
ฉันจ้องมันเพียงไม่กี่นาที ฉันหลับตา
ถอนหายใจหนึ่งที แล้วยกมือขึ้นลูบผมหนึ่งครั้ง
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ฉันหยุดนิ่งเหมือนโดนเสียงโทรศัพท์ตรึงไว้ไม่ให้ขยับ
ไม่แม้แต่จะมองโทรศัพท์ที่กำลังเรียกให้รับสาย
ฉันแค่ปล่อยให้มันดังและดับไป
ตอนนี้ฉันไม่ว่างที่จะทำกิจกรรมใดๆกับใครทั้งนั้น
ฉันประสานมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกันบนหน้าตักและหลับตา
ฉันรู้สึกตัวชาขึ้นมาเล็กน้อย
ฉันถอนหายใจหนึ่งที และยกมือขึ้นลูบผมหนึ่งครั้ง...

ถึงเธอ..แผ่นเสียงที่ตกร่อง

สวัสดี เธอเป็นไงบ้าง
ขณะนี้เธออยู่ที่ไหนในโลก
วันนี้ฉันตื่นขึ้นมาก่อนพระอาทิตย์จะสาดแสงลอดผ่านม่านหน้าต่างห้องนอนของฉันเสียอีก
สิ่งแรกที่ฉันทำในวันนี้ถัดจากการรู้สึกตัวคือการนึกถึงเธอ
และถัดจากการนึกถึงเธอ ฉันก็คิดถึงเธอ
การคิดถึงเธอทำให้ฉันคิดถึงตัวเองในอดีต
อดีตช่วงสั้นๆในระหว่างที่ไม่มีเธอ
มันเหมือนเครื่องเล่นแผ่นเสียงที่กำลังเล่นแผ่นเสียงที่เราชอบตกร่องซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ช่วงเวลาเช่นนั้นมันทำฉันหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก
ฉันอยากแสดงออกด้วยการกระทำที่โกรธเกรี่ยว แต่ฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะทำเช่นนั้น

เส้นทางของเธอยังอีกยาวไกลแค่ไหน เธอต้องการเวลามากเท่าไหร่กัน
โปรดอย่าลืมแผ่นเสียงที่กำลังตกร่อง