ฉันไม่เศร้าหรือเสียใจ ฉันสิ้นหวัง...

ฉันถูกเขย่าให้ตื่นจากภวังค์ด้วยคำพูดที่คล้ายกับใบมีดคมๆนับสิบ
เมื่อฉันตื่น สิ่งแรกที่รู้สึกคือความเจ็บปวดจากบาดแผลและรอยกรีดที่เกิดขึ้นโดยใบมีดเหล่านั้น
ฉันพยายามละจากความเจ็บปวด ฉันพยายามมองทุกๆอย่างที่อยู่ตรงหน้าในความมืดสลัว
ทุกสิ่งที่เห็นดูคลุมเครือ มันทำให้ฉันเกิดความกลัวโดยฉับพลัน

ฉันรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน ฉันอยู่ที่นี่มาแสนนาน แต่ฉันกลับไม่คุ้นเคยกับมัน
ฉันไม่แน่ใจว่า ณ ขณะนี้ ฉันอยู่บนความจริงหรือความฝัน
ฉันมีสติหรือฉันกำลังตกอยู่ในภวังค์กันแน่
สิ่งเดียวที่ฉันพอที่จะมั่นใจได้ว่ามันเกิดขึ้นจริงคือความทุกข์ ณ ปัจจุบัน

ร่างกายฉันชาและสั่นสะท้าน ความเย็นเยียบจากโซ่เหล็กหนาที่ข้อเท้าทำให้ฉันไม่สามารถขยับขาเพื่อก้าวออกจากจุดนี้ได้
ฉันหลับตา ฉันอธิษฐาน ฉันสับสน
ฉันไม่เศร้าหรือเสียใจ ฉันสิ้นหวัง...

ถึงเธอ (ที่กำลังอยู่คนเดียว)

เธอสบายดีใช่มั้ย ฉันหวังว่าเธอจะสบายดี
วันนี้ฉันไปที่โรงพยาบาล ฉันไม่ได้ป่วยหรือเป็นอะไรหรอกนะ
ฉันแค่ไปบริจาคเลือด
ในขณะที่ฉันกำลังเขียนถึงเธอ
เลือดของฉันอาจกำลังช่วยชีวิตของใครบางคนอยู่ก็ได้ จริงมั้ย ?

ฉันคิดถึงตอนที่เราไปวิ่งเล่นที่สวนสาธารณะกัน
ฉันหกล้ม หัวเข่าถลอกและเลือดไหล
ฉันจำได้ว่าฉันไม่ร้องไห้ซักแอะ
อาจเป็นเพราะเธอร้องไห้แทนฉันเสียก่อน ฮ่าๆ..

รู้มั้ยหากเธอหกล้ม หรือกำลังเสียใจ
ฉันสามารถรับรู้ได้ สิ่งที่ฉันอยากจะบอกก็คือ
เธอไม่ได้อยู่คนเดียวหรอกนะ
ฉันอยู่ข้างเธอเสมอ แม้เธอจะมองไม่เห็นฉันก็ตาม...

คำคน

"All endings are also beginnings. We just dont know it at the time"

- Mitch Albom

Author of "Tuesdays with Morrie"

คำคน

"ถ้าเราค้นหาคำตอบของตัวเองแล้วหาไม่ได้ ใครก็หาคำตอบให้ไม่ได้"

"รงค์ วงษ์สวรรค์"

ถึงเธอ (กับไอติมยักษ์คู่)

วันนี้อากาศร้อนมาก ฉันคงต้องเดินออกไปซื้อไอติมกินซักแท่ง
ไอติมยักษ์คู่ที่เธอกับฉันแบ่งกันกินเสมอ คราวนี้ฉันคงจะต้องกินมันคนเดียว

ทุกครั้งที่เราแบ่งกันคนละแท่ง ฉันรู้สึกว่ามันไม่พอสำหรับฉันเสมอ
แต่คราวนี้เมื่อไม่มีเธอมาแบ่ง ฉันกลับกินมันไม่หมด

ฉันกินไอติมยักษ์คู่ไปได้แค่ครึ่งเดียว
เพราะว่าอากาศร้อนมากบวกกับเวลาที่ฉันคิดถึงเธอระหว่างกินไอติม ทำให้ไอติมละลายเสียก่อนที่ฉันจะกินมันหมด

ปล.หากเธอกลับมาเมื่อไหร่ เราคงจะได้แบ่งไอติมยักษ์คู่กันกินอีก

ถึงเธอ(ที่กำลังนั่งรถไฟ)

ขณะที่ฉันเขียนถึงเธอ
ฉันคิดว่าเธออาจกำลังนั่งรถไฟไปที่ไหนซักแห่ง

ที่ที่ฉันไม่มีวันจะหาเธอเจอ แน่นอนเธอไม่อยากให้ฉันตามหา
ฉันเข้าใจว่าเป็นเพราะอะไร เธอถึงจำใจจากไปทั้งที่ไม่กล่าวลา

ฉันรู้ว่าซักวันเธอจะกลับมา
และฉันรู้ว่าเธอจะหาฉันเจอได้ที่ไหน

หากเธอยังจำวันนั้นได้อย่างที่ฉันไม่มีวันลืม
ฉันรู้เราจะได้พบกันอีกครั้งหนึ่ง

ฉันอธิษฐานต่อสายลมและต้นหญ้า
ขออย่าให้เธอจากฉันนานเกินไป และขอให้เธอยังสดใสเหมือนเดิม

ในระหว่างที่เธอไม่อยู่ ฉันมีแผนที่จะเดินทางตามหาสิ่งที่ฉันต้องการอย่างแท้จริง
ฉันยังไม่รู้แน่ว่าสิ่งนั้นคืออะไร แต่ระหว่างทางฉันต้องคิดออกแน่

ฉันรู้ว่าเธอจะภาวนาให้ฉัน อวยพรให้ฉันสมหวัง
ฉันรู้ว่าฉันจะทำสำเร็จ และเธอก็เช่นกัน