สวัสดี
ขอไอซ์วนิลาลาเต้แก้วใหญ่ครับ..
ใช่แล้ว วันนี้ผมคงจะนั่งนานหน่อย
ช่วงที่ผมไม่ได้มาที่นี่ คุณมีเรื่องอะไรจะเล่าให้ผมฟังบ้างไหม
แน่นอน ผมรู้..
ตั้งแต่เราได้คุยกันมา คุณไม่เคยเล่าอะไรให้ผมฟังซักอย่าง
คุณคงรู้ ว่าผมไม่ได้อยากมานั่งฟังใครเล่าเรื่องสาระทุกข์สุกดิบอะไรนักหรอก
ที่ผมมา ก็เพราะผมอยากเป็นผู้พูดมากกว่าผู้ฟัง
นี่คุณคิดว่าผมเห็นแก่ตัวบ้างรึเปล่า ?
คุณรู้มั้ย ผมไม่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
ผมเปลี่ยนไป แต่ผมไม่แน่ใจว่ามันเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นหรือแย่ลงกันแน่
ช่วงนี้ผมมีธุระเยอะเหลือเกิน
แต่มันไม่ใช่ธุระของผมเลยซักนิด
ธุระที่ว่านั่นเป็นของแม่มือปืนสาวมากกว่า
เธอชวนผมไปนู้นมานี่ โดยที่ผมเองก็ไม่เคยปฏิเสธเธอเลยซักนิด
ผมอยากมีเกราะกันกระสุนมาสวมครอบหัวใจของตัวเองไว้
แต่กระสุนของเธออาจเป็นชนิดพิเศษที่หนักหน่วงและรุนแรง
จนเกราะกันกระสุนธรรมดาๆเอาไม่อยู่
ผมคงใกล้โคม่าเข้าทุกที...
บ้าจริงๆ
ผมถูกยิงและยังถูกแทงข้างหลัง
ความลับเกี่ยวกับมือปืนสาวที่ผมมี ถูกเปิดเผยโดยผมเอง
ผมไม่น่าเขียนบันทึกนั่น
ตอนนี้ทุกคนคงจะรู้กันหมดแล้ว ว่าผมรู้สึกอย่างไรกับเธอ
แต่ผมไม่แน่ใจนักว่ามือปืนสาวของผมจะรู้
เรื่องราวของผมกลายเป็นข่าวพาดหัวในที่ทำงาน
ทุกสายตาจับจ้องมาที่ผมและมือปืนสาวทุกครั้งที่เราคุยกัน
ผมไม่เคยถามเธอและเธอไม่เคยถามผมเช่นกัน
เธอยังคงเป็นปกติ
โทรหาผม ชวนผมไปนู้นนี่
ผมอึดอัดเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก
อากาศเริ่มจะเย็นลงเรื่อยๆแล้วสินะ
หัวใจผมก็คงจะเป็นเช่นนั้น...
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น