ก้าวไป เก็บไว้ที่ผ่านมา

เมื่อบางสิ่งได้หายไป
จงอย่าลืมว่ายังเหลืออีกหลายอย่าง
และเมื่อบางสิ่งเวียนมา
บางอย่างก็อาจเลยผ่านไป

ชีวิตบางคราวก็มีแค่นี้
เท่าที่มีขอให้จงพอใจ
บางสิ่งแม้ไขว่ขว้าเพียงใด
ก็ไม่อาจเกี่ยวมาไว้ในครอบครอง

เรื่องราวผ่านพ้นไปมากมาย
ยังเก็บไว้ในกล่องความทรงจำ
อีกเรื่องราวมากมายรอให้ผ่านพ้น
กล่องความทรงจำยังมากล้น...รอเก็บ

ก้าวเดินต่อไปเฉกเช่นทุกชีวิต
บางก้าวอาจสั้น บางก้าวอาจยาว ก็ว่ากันไป
ขอเพียงมีใจจะก้าวเดินต่อ
สิ่งนั้นคงรออยู่ที่ใดสักแห่ง

บนหนทางที่ไม่อาจรู้
อาจใกล้เพียงสายตา
หรืออาจไกลจนมองไม่เห็น
ทุกๆคนต่างเป็นเช่นเดียวกัน...

.....ขอเพียงอย่าลืมว่าเราเริ่มจากสิ่งใด.....

มือปืนสาว ( NG 3 )

เพลงนี้เป็นเพลงเก่า
ผมเคยฟังเพลงนี้มาหลายครั้ง
แต่ครั้งนี้ มันแตกต่าง....

วิ่งออกไป.. เธอรู้มั้ยต้องได้ระยะสักอย่าง
ถึงแม้ฉันไม่แข็งแรงกว่าใคร
ทำต่อไปยังไงก็คงถึง... แม้จะช้า
ฉันออกแรง ที่ทำมันมาจนวันนี้ ที่ผ่านมา
แค่แม้มันมีความหมายบ้างกับเธอ
วันนั้นจนวันนี้ที่เธอมีฉันเรื่อยมา
เธอกลับ ไม่คิดอย่างนั้นสักครั้ง
เท่ากับที่เดิม อย่าเริ่มดีกว่า
รู้สึก เหมือนเดิม ให้คิดเสียว่า
เพิ่งเจอ หน้ากัน เท่านั้นดีกว่า
แค่ ตรงที่เดิม เปล่าเริ่มวิ่งมา
คิดเสียว่า.... เปล่าเริ่มวิ่งมา
ถึงจะช้า..........

* เท่ากับที่เดิม*

มือปืนสาว VI

สวัสดี
ขอไอซ์วนิลาลาเต้แก้วใหญ่ครับ..

ใช่แล้ว วันนี้ผมคงจะนั่งนานหน่อย
ช่วงที่ผมไม่ได้มาที่นี่ คุณมีเรื่องอะไรจะเล่าให้ผมฟังบ้างไหม

แน่นอน ผมรู้..
ตั้งแต่เราได้คุยกันมา คุณไม่เคยเล่าอะไรให้ผมฟังซักอย่าง
คุณคงรู้ ว่าผมไม่ได้อยากมานั่งฟังใครเล่าเรื่องสาระทุกข์สุกดิบอะไรนักหรอก
ที่ผมมา ก็เพราะผมอยากเป็นผู้พูดมากกว่าผู้ฟัง
นี่คุณคิดว่าผมเห็นแก่ตัวบ้างรึเปล่า ?

คุณรู้มั้ย ผมไม่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
ผมเปลี่ยนไป แต่ผมไม่แน่ใจว่ามันเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นหรือแย่ลงกันแน่

ช่วงนี้ผมมีธุระเยอะเหลือเกิน
แต่มันไม่ใช่ธุระของผมเลยซักนิด
ธุระที่ว่านั่นเป็นของแม่มือปืนสาวมากกว่า
เธอชวนผมไปนู้นมานี่ โดยที่ผมเองก็ไม่เคยปฏิเสธเธอเลยซักนิด

ผมอยากมีเกราะกันกระสุนมาสวมครอบหัวใจของตัวเองไว้
แต่กระสุนของเธออาจเป็นชนิดพิเศษที่หนักหน่วงและรุนแรง
จนเกราะกันกระสุนธรรมดาๆเอาไม่อยู่
ผมคงใกล้โคม่าเข้าทุกที...

บ้าจริงๆ
ผมถูกยิงและยังถูกแทงข้างหลัง
ความลับเกี่ยวกับมือปืนสาวที่ผมมี ถูกเปิดเผยโดยผมเอง
ผมไม่น่าเขียนบันทึกนั่น

ตอนนี้ทุกคนคงจะรู้กันหมดแล้ว ว่าผมรู้สึกอย่างไรกับเธอ
แต่ผมไม่แน่ใจนักว่ามือปืนสาวของผมจะรู้
เรื่องราวของผมกลายเป็นข่าวพาดหัวในที่ทำงาน
ทุกสายตาจับจ้องมาที่ผมและมือปืนสาวทุกครั้งที่เราคุยกัน

ผมไม่เคยถามเธอและเธอไม่เคยถามผมเช่นกัน
เธอยังคงเป็นปกติ
โทรหาผม ชวนผมไปนู้นนี่
ผมอึดอัดเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

อากาศเริ่มจะเย็นลงเรื่อยๆแล้วสินะ
หัวใจผมก็คงจะเป็นเช่นนั้น...