ICU

ฉันติดอยู่ในห้องสี่เหลี่ยม
และนับวัน มันยิ่งแคบลงเรื่อยๆ
มันไม่ได้เป็นเพราะฉันตัวใหญ่ขึ้น
แต่มีใครข้างนอกนั่น บีบอัดห้องนี้ให้เล็กลงอย่างช้าๆ

ไม่มีใครเห็นฉัน ไม่มีใครได้ยินเสียง
ฉันไม่ใช่สิ่งของ ฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยง
และไม่มีใครคิดถึงฉัน
ทุกคนมักคิดถึงแต่ตัวเอง ใช่ ฉันก็ด้วย....

ฉันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน
ฉันคิดว่าฉันไม่เคยขอ
ใครบางคนที่ยัดเยียดชีวิตให้
เขาจะรู้มั้ยว่าฉันไม่เคยอยากได้มัน...

ฉันเหนื่อยกับการมีลมหายใจ
เพียงแค่หายใจเข้า-ออก
สำหรับฉันมันชั่งยากขึ้นเรื่อยๆ
ใจฉันกำลังอยู่ในห้อง ICU...

แม้จะเหนื่อย
แต่การเลิกหายใจไม่ได้ง่ายขนาดนั้น
และในระหว่างที่หายใจ
มันชั่งทรมาน...