น้ำตาเปื้อนหมอน

ทุกคืนก่อนนอนคุณทำอะไร
ฉันร้องไห้
ทุกเช้ายามตื่นคุณทำอะไร
ฉันถอนหายใจ
ทุกครั้งที่เห็นดาวตกคุณอธิษฐานสิ่งใด
ฉันขอให้ร่างกายนี้จงดับศูนย์
ทุกครั้งเมื่อมีใครถามคุณว่าเป็นอย่างไร คุณตอบคำถามคนเหล่านั้นอย่างไร
ฉันตอบว่า สบายดี ถ้าคำถามเหล่านั้นหมายความถึงแต่เพียงร่างกาย

ทุกวันในยามเช้า สาย บ่าย และเย็น หรือแม้แต่ในยามค่ำคืน
ฉันกรีดร้องอยู่ภายใน เก็บกดอารมณ์ทุกสิ่งไว้ไม่ให้เผยออกมา
ฉันรู้ว่าการปลดปล่อยอาจไม่ช่วยอะไร หากแต่จะทำให้ใครอื่นเดือดร้อน
ผู้ซึ่งไม่เคยคิดถึงใครนอกจากตัวเอง ผู้ซึ่งรักฉันสุดหัวใจ

ทุกๆคืน ที่ฉันสาธยายความเจ็บปวด เศร้าโศก สิ่งที่เก็บไว้มาตลอดทั้งวัน
กล่องเก็บความเจ็บช้ำไม่เคยเพียงพอสำหรับฉันเลยในแต่ละวัน
ฉันไม่แน่ใจว่ากล่องฉันนั้นเล็กไป หรือความโศกเศร้านั้นมากเกินไปกันแน่
ฉันสาธยายและปลดปล่อยทุกสิ่งกับหมอนใบเดิมและผ้าห่มผืนเดิม

ฉันสารภาพทุกสิ่งที่เป็นตัวตน ให้กับสิ่งที่ไม่มีชีวิตรับรู้
ฉันรู้ว่าพวกมันจะไม่ทรยศฉัน ไม่เปิดเผยสิ่งที่ฉันซ่อนไว้
และคราบน้ำตาเปื้อนหมอน บอกกับฉันว่าความอดทนของฉันมีมากเพียงใด
อาจมีเพียงสิ่งนี้ที่ทำให้ฉันยังดำเนินชีวิตต่อไปโดยการยอมจำนน