แด่เธอเพียงผู้เดียว

บางครั้งฉันก็คิดว่ากำลังฝันไป ความสุข ความทุกข์ ทุกๆอย่างในบางเวลามันชั่งพร่าเลือน แต่เมื่อฉันคิดถึงรอยยิ้มของเขา ฉันก็รู้ว่าทุกอย่างคือเรื่องจริงและไม่ว่าเรื่องจริงเหล่านั้นมันจะสร้างเสียงหัวเราะหรือน้ำตา ฉันจะไม่เดียวดายอีกต่อไป

ขอบคุณเสมอและตลอดไป  ...

ทบทวน

ช่วงเวลาผ่านพ้นเรื่องราวมากมาย

ทั้งที่ย่อยสลายผ่านไปและที่ยังคงตกตะกอนอยู่ในความคิดวกวน

ถึงแม้เหตุการณ์ใดจะซ้ำรอยหรือแตกลึกลงยังก้นบึ้งของจิตใจ 

วันนึงที่สายลมร้อนพัดเอื่อยสัมผัสอ่อนหวาน 

ความทรงจำใดใดนั้นจะหวนให้เราได้ไตร่ตรองการกระทำในอดีตได้อย่างถี่ถ้วนมากขึ้น 

และเมื่อเราทบทวนอย่างปล่อยวาง

ความเข้าใจจะเกิดขึ้นอย่างกระจ่างชัดและค่อยเป็นค่อยไป

มุมมองและคุณค่าต่อการสัมผัสสิ่งต่างๆในชีวิตอาจซับซ้อนมากขึ้น

การดำเนินชีวิตที่ต้องใช้ความประนีประนอม

วิธีควบคุมอารมณ์และความรู้สึกที่ปราณีตยิ่งขึ้น

กลุ่มเมฆก้อนโตสีม่น

กลุ่มเมฆก้อนโตสีม่นเคลื่อนตัวเหนือโชคชะตาของฉันและเธอ

ก้อนเมฆผู้มีอิทธิฤทธิ์ผู้ซึ่งมีอำนาจสามารถลิขิตชีวิตของฉันและเธอ 

กำหนดเรื่องราวทุกอย่างของเรา ผูกเราสองไว้ด้วยเชือกเส้นบางขนาดยาว

นำพาเราไปในสถานที่แตกต่างกัน ผู้คนหลากหลายหน้าตา 

ความทรงจำมากล้นที่ไกลเกินกว่าจินตนาการของฉันและเธอ

ท่ามกลางพายุฝนที่หนาวเย็นเฉียบบาดจิตใจ เสียงฟ้าผ่าและสายฟ้าแลบตรงหน้า

ในอีกมุมเพียงเสี้ยวแสงหนึ่งที่กลุ่มเมฆส่องผ่าน

เธอยืนอยู่ตรงนั้น มองตรงมาที่ฉันผ่านสายฝนกระหน่ำ

ทันใดขณะที่สายตาของฉันและเธอสอดประสานกัน

ความรู้สึกอบอุ่นเกิดขึ้นจับใจเฉียบพลัน

เชือกเส้นบางพันรอบทั้งตัวฉันและเธอ 

ในขณะที่กลุ่มเมฆสีม่นเคลื่อนผ่านไปโดยที่เราไม่ทันได้สังเกตุ ...

ถึงเธอ... นานเหลือเกิน

สวัสดี ...

เธอเป็นอย่างไรบ้าง เราไม่ได้เจอกันนานเหลือเกิน

แต่ก็ยังไม่นานถึงกับว่าเธอจะหายไปจากความทรงจำหรอกนะ

ฉันเลือกที่จะเขียนถึงเธอ แทนที่จะไปเจอหรือพูดทางโทรศัพท์

อาจเพราะฉันยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้าเธอก็เป็นได้

ช่วงเวลาที่มีแต่ฉันนั้น ฉันรู้สึกว่ามันเนิ่นนานเหลือเกิน

แต่เมื่อฉันคิดย้อนกลับไปถึงเรื่องราวที่ไกลกว่านั้น

ฉันกลับรู้สึกว่ามันพึ่งจะเกิดขึ้นเมื่อวานเสียด้วยซ้ำไป

แน่ละเธอไม่เคยหายไปจากเวลาที่ฉันใช้ไปแม้แต่วันเดียว

เพราะที่ๆฉันอยู่ในทุกๆวัน ยังมีร่องรอยของเธอเต็มไปหมด

โต๊ะสีขาว โซฟาสีดำ กองนิตยสารเก่าๆ และดอกไม้พลาสติก

เสียงบดกาแฟกับเสียงเพลงแจ๊สคละเคล้ากันจนบางครั้งทำให้เรารู้สึกรำคาญ

กลิ่นกาแฟผสม กลิ่นบุหรี่ และกลิ่นจากตัวเธอ

เกมส์ครอสเวิร์ดที่เราเคยเล่นแล้วเธอก็ชนะฉันทุกที

แต่ก็มีบางครั้งที่ฉันฟลุ๊คชนะเธอมาได้

แต่จริงๆแล้วฉันชอบให้เธอชนะมากกว่า

เพราะในใจฉันจะยิ้มเสมอที่เห็นเธอมีความสุข

แย่จัง... ฉันมัวแต่พร่ำถึงเรื่องเก่าที่ผ่านมานานแล้ว

ฉันมีตัวตนอยู่ในปัจจุบัน แต่ใช้ชีวิตหมดไปกับเรื่องในอดีต

อาจเป็นเพราะเหตุนี้หล่ะมั้ง ที่ฉันไม่ได้เริ่มใหม่ซักที

แต่เธอไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ

วันนึงที่ความหวังและความฝันกลับมาอีกครั้ง

ฉันจะยิ้มและได้เริ่มใหม่เสียที

เอาหล่ะ... หวังว่าเธอคงสบายดี

ลาก่อน...

อาวุธร้ายแรง

ฉันเศร้า ฉันเสียใจ ฉันหวั่นไหว ฉันสับสนแต่ฉันจะไม่บอกใครต่อใครอีกแล้ว

ฉันเรียนรู้ว่าบางสิ่งถึงจะอัดอั้นเพียงใดก็ควรจะกดมันเอาไว้คนเดียว

หลายครั้งที่เราอาจทำให้ใครหลายคนเสียใจโดยที่เราไม่ตั้งใจ

ขณะนี้ฉันอาจกำลังทำเรื่องผิดมหันต์ในความคิดของใครซักคน

ฉันอาจอำมหิตขนาดที่สามารถทำร้ายจิตใจของใครบางคนได้อย่างไม่เหลือชิ้นดี

อารมณ์เป็นอาวุธร้ายแรงทั้งต่อตัวเองและต่อผู้อื่น

ฉันถูกตัวเองหลอกได้อย่างไม่น่าเชื่อ

ฉันรู้สึกกลัวตัวเองเหลือเกิน ...

ช่องว่างระหว่างความสัมพันธ์

ฉันสงสัย ความรักที่จริงแล้วเป็นอย่างไร

รักแท้ที่หลายคนพูดถึงควรจะรู้สึกเช่นไร

และความสัมพันธ์ที่ผ่านไปแล้วนั้นใช่ความรักหรือไม่

เหตุผลใดที่ทำให้เรามอบหัวใจอันบอบบางให้ใครซักคน

ฉันสงสัย เมื่อเรารักใครซักคนเราจะสามารถทำอะไรเพื่อคนคนนั้นได้บ้าง

เราอาจสงสัยในตัวเองว่าเราสามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองไปได้เพียงใดเพื่อให้ใครซักคนรักเรามากเท่าๆกับที่เรารักคนคนนั้น

ฉันเฝ้ามอง เรียนรู้ และสัมผัส แต่ฉันก็ยังคงสงสัย

ฉันอาจหาคำตอบไม่เจอแม้จนวันสุดท้ายของชีวิต

หรือฉันอาจเจอใครที่ทำให้ฉันเจอคำตอบในซักวัน

แต่ระหว่างช่วงเวลา ขณะนี้ ฉันทำได้ดีที่สุดคือการใช้ใจที่บริสุทธิ์นี้เรียนรู้ความรักนี้ต่อไป

และหวังว่าวันนึงคำตอบนั้นจะมาจากคนคนนี้ ...

มหาสุมทรล้ำลึกสุดจิตนาการ

มหาสุมทรล้ำลึกสุดจิตนาการ กว้างใหญ่กว่ากำลังของฉันที่จะค้นได้ทั่วถึง

ฉันเป็นเพียงปลาตัวหนึ่ง แหวกว่ายอยู่ในมวลน้ำมหาศาล

ในวันที่ฟ้าโปร่งสดใส ฉันแหวกว่ายอย่างสบายใจและผ่อนคลาย

แต่บางครั้งในวันที่พายุถ้าโถม ฉันแหวกว่ายด้วยความกลัวและเหนื่อยล้า

มหาสมุทรทำให้ฉันอบอุ่นและบางครั้งก็ทำฉันเหน็บหนาวเจียนตาย

เวลาทั้งหมดของฉันอยู่ที่มหาสมุทรแห่งนี้ บางทีฉันเคยสงสัยว่าแม่น้ำเป็นเช่นไร

จะโกรธเกรี่ยวและอ่อนโยนอย่างมหาสมุทรหรือไม่

จะสงบนิ่งหรือแข็งกร้าวกว่ามหาสมุทรอย่างไร

น้ำจืดจะน่ารื่ยรมย์กว่าน้ำเค็มขนาดไหน ฉันได้แต่สงสัยในเรื่องราวเหล่านี้

ซักครั้งหนึ่ง ฉันอยากแหวกว่ายอยู่ในแม่น้ำกว้างใหญ่เพื่อที่จะเข้าใจมหาสมุทรมากขึ้น ...

ทุกสิ่งคงยังสวยงาม

ต้นไม้คงยังเติบโต ดอกไม้คงยังเบ่งบาน

สายลมหนาวคงยังเวียนมาถึงอีกหน ลมร้อนก็เช่นกัน

บทเพลงคงยังไพเราะหวานซึ้ง

เสียงไวโอลินคงยังอบอุ่นเช่นเคย

กลิ่นกาแฟคงยังหอมกรุ่น หนังสือคงยังน่าค้นหา

หนังรักคงยังโรแมนติก รายการโทรทัศน์คงยังน่าสนใจ

สวนสาธารณะคงยังสดชื่น ไอศกรีมคงยังหวานชื่นใจ

ทุกสิ่งคงยังสวยงาม และเวลาคงยังเดินหน้าต่อได้

หากเพียงเธอไม่เปลี่ยนไป ยังอยู่ข้างกายฉันเช่นเคย

แต่โลกยังคงหมุนต่อไป และฉันยังคงหายใจด้วยความเจ็บปวด ...