ถึงเธอ... นานเหลือเกิน

สวัสดี ...

เธอเป็นอย่างไรบ้าง เราไม่ได้เจอกันนานเหลือเกิน

แต่ก็ยังไม่นานถึงกับว่าเธอจะหายไปจากความทรงจำหรอกนะ

ฉันเลือกที่จะเขียนถึงเธอ แทนที่จะไปเจอหรือพูดทางโทรศัพท์

อาจเพราะฉันยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้าเธอก็เป็นได้

ช่วงเวลาที่มีแต่ฉันนั้น ฉันรู้สึกว่ามันเนิ่นนานเหลือเกิน

แต่เมื่อฉันคิดย้อนกลับไปถึงเรื่องราวที่ไกลกว่านั้น

ฉันกลับรู้สึกว่ามันพึ่งจะเกิดขึ้นเมื่อวานเสียด้วยซ้ำไป

แน่ละเธอไม่เคยหายไปจากเวลาที่ฉันใช้ไปแม้แต่วันเดียว

เพราะที่ๆฉันอยู่ในทุกๆวัน ยังมีร่องรอยของเธอเต็มไปหมด

โต๊ะสีขาว โซฟาสีดำ กองนิตยสารเก่าๆ และดอกไม้พลาสติก

เสียงบดกาแฟกับเสียงเพลงแจ๊สคละเคล้ากันจนบางครั้งทำให้เรารู้สึกรำคาญ

กลิ่นกาแฟผสม กลิ่นบุหรี่ และกลิ่นจากตัวเธอ

เกมส์ครอสเวิร์ดที่เราเคยเล่นแล้วเธอก็ชนะฉันทุกที

แต่ก็มีบางครั้งที่ฉันฟลุ๊คชนะเธอมาได้

แต่จริงๆแล้วฉันชอบให้เธอชนะมากกว่า

เพราะในใจฉันจะยิ้มเสมอที่เห็นเธอมีความสุข

แย่จัง... ฉันมัวแต่พร่ำถึงเรื่องเก่าที่ผ่านมานานแล้ว

ฉันมีตัวตนอยู่ในปัจจุบัน แต่ใช้ชีวิตหมดไปกับเรื่องในอดีต

อาจเป็นเพราะเหตุนี้หล่ะมั้ง ที่ฉันไม่ได้เริ่มใหม่ซักที

แต่เธอไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ

วันนึงที่ความหวังและความฝันกลับมาอีกครั้ง

ฉันจะยิ้มและได้เริ่มใหม่เสียที

เอาหล่ะ... หวังว่าเธอคงสบายดี

ลาก่อน...