5 มีนาคม 2554

ฉันรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลง มันคืบคลานมาอย่างเชื่องช้าและเงียบเฉียบ
ฉันไม่ทันได้ตั้งใจเตรียมรับ แต่มันก็อยู่บนไหล่ของฉันแล้วขณะนี้
คำแนะนำมากมายพรั่งพรู และฉันคล้ายแก้วที่มีรูรั่ว
ทุกคำปลอบโยนถูกถ่ายออกจากแก้วอีกทางที่ไม่มีใครสังเกตุ
ฉันเข้าใจตรรกะของการเปลี่่ยนแปลง ฉันแค่ยังไม่อยากยอมรับมัน
ฉันยืนตัวแข็งต้านลมแรงที่เปลี่ยนทิศไปมา ฉันทนอยู่ตรงนั้น
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันทำทำไม ฉันอาจต้องการพิสูจน์บางอย่าง
ฉันอาจเชื่ออย่างสุดใจว่านั้นคือสิ่งที่ฉันต้องการ หรือฉันแค่กำลังหลอกตัวเอง
ไม่อาจรู้ แค่ตอนนี้ นี่คือสิ่งที่ฉันทำได้
ก่อนนี้ฉันมีความสุข ต่อมาฉันมีความสุขมากขึ้น ตอนนี้ฉันเศร้าและเหงา
หากฉันแค่ปล่อยแล้วกลับไปเป็นก่อนนี้ ฉันอาจมีความสุข จะจริงมั้ยไม่รู้
เมื่อเราก้าวเดินออกมาแล้ว เผชิญบางสิ่งที่เปลี่ยนแปลงบางเสี้ยวในจิตใจ
แม้จะกลับไปจุดเดิมก็อาจไม่เป็นเหมือนเดิมก็ได้
บางสิ่งอาจก่อตัวใหญ่โตเพียงข้ามคืน
บางสิ่งทลายหดหายเพียงชั่วพริบตา
ฉันใช้ช่วงเวลาสั้นๆปรุงแต่งจินตนาการไกลแสนไกล
ฉันรักสิ่งซึ่งนามธรรมที่ฉันสร้างขึ้นมาเอง
วันนึงที่จินตนาการฉันมีชีวิต มันมีความคิดเป็นของตัวเอง
และมันไม่ใช่สมบัติของฉันอีกต่อไปแล้ว