ถึงเธอ... คนบ้า

หญิงแก่คนหนึ่งอาศัยอยู่ข้างถนน
เธอมีเนื้อที่ราว5ฟุตเป็นบ้าน
มีร่มเก่าๆ2คันเป็นผนัง
มีรั้วลวดหนามเป็นราวตากผ้า
มีเสาเล็กๆไว้เอนหลัง

เธอมีสติและมีความบ้า
บางครั้งเธอนั่งร้องไห้ ลุกขึ้นตะโกนโทษฟ้าดิน
บางทีเธอร้องเพลงตามสายลม หัวเราะกับต้นไม้ใบหญ้าที่โบกพริ้ว
จะแดดแรง ฝนตกหนัก หรือหนาวเหน็บ
ทุกคนเห็น ทุกคนได้ยิน แต่ทุกคนไม่รู้สึก

เธอว่าฉันรู้สึกมั้ย ?

ถึงเธอ...ที่ปล่อยเวลาให้ว่างเปล่า

บางครั้งเราก็ปล่อยเวลาให้มันไหลไปอย่างว่างเปล่า
สูดอากาศลึกๆ แล้วเผชิญกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
ไม่มีอะไรน่ากลัวไปกว่าความจริง และความไม่แน่นอน
ชีวิตที่คาบเกี่ยวระหว่างความฝันกับความจริง
บางทีอาจแยกแยะได้ยาก บางคนอาจปนกันจนแยกไม่ออก
ความแตกต่างของสองสิ่ง ทำให้หลายคนสับสน
หากเรามัวรอให้สิ่งที่คาดหวังหรือวาดฝันเป็นจริง
บางทีอาจเสียเวลาเปล่า