ฤดูร้อนในสวน

ลมร้อนพัดเอื่อยเคลือบฉาบผิวหนัง
ในขณะนั้นผมพึ่งตระหนักถึงฤดูร้อน
ความรู้สึกแรกที่แวบเข้ามาในสมอง
คือความเบื่อหน่ายและหมดหวัง...ผมช้าไปเสียแล้ว

สวนสาธารณะแห่งนี้ไม่มีความหมายใด
ต้นไม้หรือดอกไม้ใด ไม่ได้ให้ความรื่นรมย์แก่ผม
ผมมาที่นี่ได้อย่างไร ศรัทธาหรือไรที่ผลักไสผม
ชั่งไม่รู้เวลาเอาเสียเลย...ผมมาสายไปมากแล้ว

ทันใดนั้นลมร้อนพัดมาอีกระรอก
พร้อมกับกลิ่นหอมที่คุ้นเคย
ผมหันกลับไป เร็วราวกับจิตใต้สำนึกสั่ง
นั่นทำให้ผมตกใจ นี่ผมเพ้อได้ถึงเพียงนี้

ผมเบี่ยงสายตาเพื่อเบี่ยงเบนความคิด
เก้าอี้ในสวนสาธารณะนี้มีเพียงตัวเดียวที่ว่างอยู่
อาจเป็นเพราะมันไม่มีคู่
ดังเช่นที่ผมยืนอยู่เพียงคนเดียว

พักขาเสียบ้างคงจะดี
หากฝืนไปมากกว่านี้ ก็คงไม่มีความหมาย
นั่งอยู่ตรงนี้ รอเพียงฤดูหนาวหวนกลับมาใหม่
ดอกซากุระจะเบ่งบานยวนใจให้เธอกลับมาที่สวนแห่งนี้อีกหน