ICU

ฉันติดอยู่ในห้องสี่เหลี่ยม
และนับวัน มันยิ่งแคบลงเรื่อยๆ
มันไม่ได้เป็นเพราะฉันตัวใหญ่ขึ้น
แต่มีใครข้างนอกนั่น บีบอัดห้องนี้ให้เล็กลงอย่างช้าๆ

ไม่มีใครเห็นฉัน ไม่มีใครได้ยินเสียง
ฉันไม่ใช่สิ่งของ ฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยง
และไม่มีใครคิดถึงฉัน
ทุกคนมักคิดถึงแต่ตัวเอง ใช่ ฉันก็ด้วย....

ฉันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน
ฉันคิดว่าฉันไม่เคยขอ
ใครบางคนที่ยัดเยียดชีวิตให้
เขาจะรู้มั้ยว่าฉันไม่เคยอยากได้มัน...

ฉันเหนื่อยกับการมีลมหายใจ
เพียงแค่หายใจเข้า-ออก
สำหรับฉันมันชั่งยากขึ้นเรื่อยๆ
ใจฉันกำลังอยู่ในห้อง ICU...

แม้จะเหนื่อย
แต่การเลิกหายใจไม่ได้ง่ายขนาดนั้น
และในระหว่างที่หายใจ
มันชั่งทรมาน...

มือปืนสาว IV

นี่คุณสั่งเครื่องดื่มเหรอ ?
ดูน่าลอง อร่อยมั้ย ?

วันนี้ผม.. ผมมีเรื่องอดอั้นตันสมองหน่ะ
คุณพอจะมีเครื่องดื่มอะไรแนะนำผมได้บ้าง ผมอยากได้ที่ดื่มแล้วปลอดสมองหน่อย
โอเค งั้นผมจะสั่ง ไอซ์วนิลาลาเต้ แก้วยักษ์...

วันนี้ผมรู้สึกยังกะว่ามีคนเอากล่องใบใหญ่ยักษ์มาครอบผมไว้
ผมมองไม่เห็นอะไรเลย ไม่เห็นทางออก ไม่เห็นแม้แต่แสง ไม่ได้ยินแม้แต่เสียง
อย่างเดียวที่มีคือ ความรู้สึก...

ผมจมปรัก ผมไม่ขยับเขยื้อน ผมไม่คิด แต่ผมยังรู้สึก...
ผมรู้สึกว่า มือปืนสาวอยู่ข้างนอกนั่น เธอมองผมอยู่
เธอจับตาดูผม ผมรู้สึกได้...

ตอนนั้นผมเผลอหลับไป ผมตื่นมาอีกที ก็ได้เห็นว่าผมฟุบอยู่บนโต๊ะทำงานของตัวเอง
คุณว่ามันงี่เง่าใช่มั้ยหล่ะ ? แต่ผมว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่ผมเห็น
ผมว่ามันเป็นอย่างที่ผมรู้สึก...

ไอซ์วนิลาลาเต้ แก้วนี้ถูกใจผมจริงๆ
คุณมีรสนิยมใกล้เคียงกับผมมากนะ ฮ่าๆๆ.....

คุณรู้มั้ย นี่มันบ้าชัดๆ
ผมมาติดอยู่กับเรื่องยืดเยื้อนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
นี่ไม่ใช่ตัวผมเลย ผมปล่อยมันไว้อย่างนี้ทำไมกัน....

ผมรู้ว่าวิธีแก้เงื่อนที่ซับซ้อนนี้ ควรจะแก้ยังไง
แต่ผมไม่ทำ !! ผมอยากรู้ว่าผมจะเป็นอย่างไรต่อไป...

น้องครับ !! ขอ ไอซ์วนิลาลาเต้ อีกแก้ว....

น้ำตาเปื้อนหมอน

ทุกคืนก่อนนอนคุณทำอะไร
ฉันร้องไห้
ทุกเช้ายามตื่นคุณทำอะไร
ฉันถอนหายใจ
ทุกครั้งที่เห็นดาวตกคุณอธิษฐานสิ่งใด
ฉันขอให้ร่างกายนี้จงดับศูนย์
ทุกครั้งเมื่อมีใครถามคุณว่าเป็นอย่างไร คุณตอบคำถามคนเหล่านั้นอย่างไร
ฉันตอบว่า สบายดี ถ้าคำถามเหล่านั้นหมายความถึงแต่เพียงร่างกาย

ทุกวันในยามเช้า สาย บ่าย และเย็น หรือแม้แต่ในยามค่ำคืน
ฉันกรีดร้องอยู่ภายใน เก็บกดอารมณ์ทุกสิ่งไว้ไม่ให้เผยออกมา
ฉันรู้ว่าการปลดปล่อยอาจไม่ช่วยอะไร หากแต่จะทำให้ใครอื่นเดือดร้อน
ผู้ซึ่งไม่เคยคิดถึงใครนอกจากตัวเอง ผู้ซึ่งรักฉันสุดหัวใจ

ทุกๆคืน ที่ฉันสาธยายความเจ็บปวด เศร้าโศก สิ่งที่เก็บไว้มาตลอดทั้งวัน
กล่องเก็บความเจ็บช้ำไม่เคยเพียงพอสำหรับฉันเลยในแต่ละวัน
ฉันไม่แน่ใจว่ากล่องฉันนั้นเล็กไป หรือความโศกเศร้านั้นมากเกินไปกันแน่
ฉันสาธยายและปลดปล่อยทุกสิ่งกับหมอนใบเดิมและผ้าห่มผืนเดิม

ฉันสารภาพทุกสิ่งที่เป็นตัวตน ให้กับสิ่งที่ไม่มีชีวิตรับรู้
ฉันรู้ว่าพวกมันจะไม่ทรยศฉัน ไม่เปิดเผยสิ่งที่ฉันซ่อนไว้
และคราบน้ำตาเปื้อนหมอน บอกกับฉันว่าความอดทนของฉันมีมากเพียงใด
อาจมีเพียงสิ่งนี้ที่ทำให้ฉันยังดำเนินชีวิตต่อไปโดยการยอมจำนน

ตั้งแต่เมื่อไหร่

นั่งตรงนี้ ที่เดิมกับเก้าอี้ตัวเก่า
แม้มันไม่เคยหายไปไหน ไม่เคยย้ายที่
มีเพียงฉันเท่านั้นที่รู้ว่ามันมีอยู่ มันมีอยู่เพื่อฉัน
ที่พักพิง ได้นั่งคิด นั่งรอเธอ

แดดยามบ่ายส่องกระทบแจกัน
มีเพียงดอกไม้ปลอมและโต๊ะเป็นเพื่อน
และฉัน ซึ่งรับรู้การมีอยู่ของมัน
การรอ ทำให้ฉันได้ซึมซับบางสิ่ง ได้คิดในมุมกลับ

นานเท่าไหร่กันที่ฉันนั่งอยู่ตรงนี้
นานเท่าไหร่กันที่ฉันเอาแต่นั่งมองเธอ
ด้านหลังกับด้านหน้าของเธอ
ต่างกันเพียงไร ฉันไม่เคยรู้ ( ฉันอยากรู้ )

เมื่อไหร่กันที่เก้าอี้ตัวนี้เป็นเพื่อนกับฉัน
เมื่อไหร่กันเจ้าแจกันบอกฉันที
จะต้องใช้เวลาซักเท่าไหร่ ฉันจึงจะกล้า
จากอีกฟากถนนฉันไม่เคยรู้ ( ฉันอยากรู้ )

ทุกอย่างนี้เริ่มตั่งแต่เมื่อไหร่กัน
และเมื่อไหร่มันจะสิ้นสุด
อาจจนกว่าเก้าอี้จะพัง
หรือจนกว่าเธอจะไม่มาที่ถนนสายนี้

Juno

ฉันเลือกที่จะดูหนังเรื่องนี้ไม่ได้เป็นเพราะว่า หนังเรื่องนี้ได้เข้าชิงรางวัลออสการ์
แต่ที่สะดุดตา สะดุดมือให้หยิบขึ้นมาดู เป็นใบหน้าของนักแสดงนำของเรื่อง Ellen Page สาวหน้าใสวัยกระเตาะ เธอเคยรับบทนำในหนังเรื่อง Hard Candy เนื้อเรื่องเล่าถึงชายที่มีจิตวิปริตแบบปกปิด ชอบหลอกเด็กสาวไปร่วมรักและบังคับให้ถ่ายรูปเปลือย
หนังเรื่องนี้มีตัวละครที่แข็งแกร่งและบอบบางภายในตัวเดียวกัน ซึ่งเธอแสดงเป็นตัวละครดังกล่าวได้ถึงมาก
นั่นทำให้ฉันจดจำ Ellen Page ได้เป็นอย่างดี เมื่อตาฉันกวาดไปเจอหน้าเธอเข้าให้ก็ไม่รีรอบที่จะหยิบมาดู
และก็ไม่ผิดหวังกับการแสดงของเธอ ในบทเป็น Juno สาวพึ่งเข้าวัยรุ่นตั้งท้องกับเพื่อนร่วมวงดนตรีของเธอ เรื่องราวเล่าผ่านตัวละคร Juno เป็นหลัก เธอพยายามหาวิธีแก้ไขเรื่องราวที่เธอผูกขึ้นด้วยตัวของเธอเอง โดยที่พ่อเด็กไม่มีส่วนร่วมแม้แต่น้อย อาจจะมีส่วนร่วมอยู่บ้างก็ตรงที่พ่อเด็กยกปัญหาให้ Juno เป็นคนแก้ทั้งหมด ทางออกที่เธอพบนำเธอไปสู่ครอบครัวซึ่งต้องการจะมีลูกแต่ไม่สามารถมีได้ด้วยตัวเอง เธอคิดว่านี่คือทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกคน ปัญหาของเธอจะหมดไปและครอบครัวนั้นจะได้รับของขวัญจากพระเจ้า แต่เรื่องราวและอารมณ์ของตัวละครที่กำลังตั้งท้อง ทำให้เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นนิดหน่อย ถึงฉากสุดท้ายเรื่องราวดำเนินไปอย่างธรรมชาติและจริง และน้ำตาฉันก็หยดจริง....